Circuittest: Porsche 996 GT3 RS

De ultieme vorm van amateur-autosport is uiteraard de steeds populairder wordende trackday. De deelname aan een van de Driving Fun trackdays blijkt dan ook immens populair en niet geheel zonder reden. Op deze manier kan iedere autosportliefhebber rijden op zijn of haar favoriete circuit, met als doel de gedeelde passie in realiteit te brengen. Als trackday-liefhebber wil je uiteraard zo goed mogelijk voor de dag komen en veel plezier hebben. Je hebt jezelf ingesteld om deel te nemen, je rijervaring en enthousiasme in je rugzak. Dan komt de onvermijdelijke vraag: met welk materiaal wil ik deelnemen aan een trackday? Wat is nu het ultieme middel om jezelf tot de grens te laten gaan?

De Duitse autobouwer Porsche wist al vroeg waarmee liefhebbers tevreden gesteld konden worden. In 1972 kwam het merk met de 911 Carrera RS 2.7, een op de 911S gebaseerde circuitauto voor de straat. Met minder gewicht, bredere achterschermen, meer vermogen en een ducktail-achterspoiler was dit direct een serieus circuitbeest. De lettercombinatie RS, wat voor Rennsport staat, was dan ook meteen een begrip binnen de Porsche-familie. In latere jaren konden liefhebbers iconen als de 964 RS en de 993 Carrera RS niet laten staan. Naast het succes van de normale 996 GT3 wist Porsche hiervan ook weer een lichtgewicht circuiteditie te maken, de Rennsport was herboren in de 996 GT3 RS. Dit is dan ook meteen een antwoord op de eerder gestelde vraag. Porsche is de leverancier van ultieme trackday-auto’s. Uiteraard heeft de alom omstreden gewichtsverdeling vele tegenstanders, maar bij het bezoeken van een trackday waar dan ook ter wereld is het succes duidelijk op te merken.

Circuit Park Zandvoort

Daar sta je dan op een trackday van Driving-fun op het circuit van Zandvoort. Het weer is lekker en iedereen is druk bezig met zijn grote hobby. In de pitstraat staat een paard uit Stuttgart te trappelen om uitgelaten te worden in zijn natuurlijke habitat. Je krijgt (letterlijk) de sleutels van het wit met rode gevaarte in je handen gedrukt om je plicht op het beest in te lossen. Niet eens meer lettend op het uiterlijk, door enthousiasme, stap je in en laat je jezelf zakken in de fraaie kuipstoelen die voor mij de perfecte pasvorm hebben. Wanneer alles goed en strak als een handschoen om je heen zit is het tijd om hem tot leven te wekken. Met de sleutel links van het stuur laat hij doormiddel van een onbescheiden brul weten er vandaag wederom zin in te hebben. De motor is nog warm en sleurt me vanuit de pitstraat richting de Tarzanbocht. De eerste ervaring met een Porsche op het circuit blijft heel bijzonder. Uit tot me genomen verhalen pas ik direct mijn rijstijl aan, laat insturen en weer vroeg in de bocht op het gas. De lichte neus voelt in eerste instantie zoekerig aan, maar deze onzekerheid wordt al snel weggenomen en blijkt hij zeer voorspelbaar en controleerbaar te zijn. Direct komt er in mijn hoofd iets naar boven: dit is de ultieme circuitauto voor een trackday. Naar het circuit rijden met veel plezier, je volledig laten gaan op het circuit en vervolgens weer in dit icoon huiswaarts. Na deze gedachtedwaling kom ik op het Scheivlak aan. Laat remmen is verrassend goed doseerbaar mogelijk met de keramische remmen van de RS. Met mijn handen op het alcantara stuur ga ik vol vertrouwen de duik tegemoet, veel vroeger dan ik gewend ben merk ik dat gas geven alweer gewenst is. Het gevoel van de motor achterin is in deze bocht bijzonder goed merkbaar, wat een grensverleggend gevoel met zich meebrengt. De grip van de Porsche reikt heel ver, wanneer ik in de Renaultbocht over de grens van grip ga is de wagen simpel in het gareel te houden door een korte stuurcorrectie. Wat een auto! De sleutel van dit succes is (onder meer) de emotie, die onvermijdelijk een rol gaat spelen als je in een RS op het circuit rijdt.

Beleving

Het geluid van de flat six werkt opzwepend wanneer het door het plastic achterruit nog makkelijker je oren bereikt. De plastic achterruit die bijdraagt aan het karakter van de auto, je ziet namelijk bijzonder slecht naar achteren vanwege de golving in je zicht. Nu kun je denken dat dat een slechte eigenschap is van zo’n kostbaar object, maar het is een deel van de beleving en hij komt er gewoon mee weg. Het geluid bij het opschakelen is het fraaiste bij rechtuit rijden, het oppakken van de motor  is prachtig en de RS laat op dat moment duidelijk weten waartoe hij in staat is. Het extra felle oppakken van de motor komt mede door het lichte vliegwiel dat Porsche gemonteerd heeft in de RS. Juist dat vliegwiel geeft die beleving, net als in de 964 en 993 RS. De motor hoeft minder zijn best te doen om het gewicht op gang te brengen, waardoor de gasrespons nog beter is. Het nadeel echter is dat hij ook makkelijker in toeren zakt. Hierdoor slaat hij sneller af. Een ander nadeel van het vliegwiel is het klapperende geluid uit de versnellingsbak wanneer hij in z'n vrij staat. Voor mij een aspect dat meewerkt aan de beleving. Hij is gelukkig niet perfect!

Elke ronde zie ik mijn rondetijd dalen, je blijft harder en harder gaan. Omdat het kan, de grens van mijn kunnen wordt eerder bereikt dan de grens van de Porsche. Dat is dan ook de kracht die Porsche met deze auto tot uiting brengt. Vanuit de fabriek is de auto zo goed in balans dat menig eigenaar van een RS de grens nooit zal bereiken. Is het dan alleen maar een lofzang voor de GT3? Nee, dat niet, maar de beperkingen heiligen een hoger doel. Voor straatgebruik is hij eigenlijk te hard, de plastic achterruit is hinderlijk, het geratel van het vliegwiel kan irriterend zijn en drempels ga ik niet eens over beginnen. Deze aspecten zijn natuurlijk van ondergeschikt belang. Deze auto schaf je aan voor gebruik op het circuit, voor straatgebruik biedt het Porsche-gamma genoeg andere keuzes.

Hebberig

Wanneer ik uitstap ga ik pas kijken naar het uiterlijk van de auto. In de eerste oogopslag zal niet iedereen het een schoonheid vinden. Echt kenmerkend 911 is hij natuurlijk ook niet vanwege de afwijkende koplampvorm. De gele remklauwen contrasteren heel mooi tegen de witte lak en de rode accenten van de wielen en de stickerset. De carbon achterspoiler is nog groter dan bij de normale GT3 en zorgt voor een agressievere look, die hem (samen met de gaten in de RS-voorbumper) siert. Op het moment dat ik de auto helemaal in me opneem komt er een gevoel in me naar boven dat ik maar moeilijk kan plaatsen. Maar dan denk ik: "Onzin - ik moet en zal er ooit een bezitten!" Of dat een RS moet zijn weet ik nog niet helemaal zeker, een normale GT3 sluit een iets comfortabeler compromis tussen straat en circuit gebruik zonder weinig op snelheid in te leveren. Maar de RS geeft je een gevoel wat je enkel in een RS kunt beleven: hebzucht. Dat gevoel weet de GT3 bij vrijwel iedereen op te wekken, die ooit in aanraking is geweest met dit Stuttgarter raspaard!


Pssssssst..... Binnenkort kun je zelf weer rijden op het circuit van Zandvoort!

3