Aantal bezoekers vandaag: 2722
In de afgelopen jaren reed Driving Fun-redacteur Laurens de Wit op veel circuits. Zo werd hij met team Racing Care dit jaar kampioen in de Dacia Logan Cup. Alleen op de Nürburgring had hij nog nooit gereden. Onlangs kwam daar verandering in tijdens een trackday van Driving Fun.Na een flink aantal circuits in Nederland en omgeving werd het ook voor mij tijd om een keer op de Nordschleife te rijden. Tot nu toe had ik daarvoor nog niet de kans gehad. Ik rij liever niet tijdens de Touristenfahrten vanwege de vele
"Schumachers" op de baan, en omdat ik simpelweg in mijn ogen geen auto heb die daarvoor echt bestemd is. Gelukkig bracht Driving Fun hier verandering en was het nu een keer mogelijk om met raceauto's op de ring te rijden. Voor mij de kans om te ervaren wat de Ring nu zo speciaal maakt.
Om niet helemaal blanco te beginnen had ik me voorgenomen om vooraf wat rondjes op de PC te oefenen. Helaas bleek dat nog niet zo eenvoudig, aangezien alles dan nog meer op elkaar lijkt en ik de moed al snel op gaf. Gelukkig was het mogelijk om de eerste twee uur achter een pacecar aan te rijden. Dit werkte gelukkig beter, het tempo werd langzaam opgevoerd en het lukte soms al om vooraf te bedenken welke bocht er zou gaan volgen. Alleen nu was het nog makkelijk. Als ik het niet wist kon ik immers gewoon doorrijden tot ik voor me een paar remlichten zag oplichten.
Na die twee uur moest ik dat zelf uit vinden. Maar ach, ik ben niet de eerste die dat moet, en tot nu toe was dat op elk circuit gelukt. Dus zo begon ik na even bijgekomen te zijn om kwart over elf aan mijn eerste vrije ronde. De eerste paar bochten had ik kunnen onthouden, en ook al ontdekt dat dat stuk met een vochtige baan glad is dus rustig aan. Dat lukte dan ook prima, ik wist de lijn van het voorrijden nog en kwam er goed doorheen.
Daarna werd het lastiger: een lang recht stuk dat aan het eind omhoog loopt, maar wat komt er dan voor bocht? Al voor ik kon zien wat er kwam liet ik mijn gas los, wachtende op wat er zou komen. Eenmaal bovenop zag ik het: een rechterbocht die met een flinke snelheid genomen kan worden.
Zo verliep de hele baan en zonder problemen kwam ik weer uit op dat enorm lange rechte stuk. Het is gelukt - mijn eerste rondje Nordschleife!
Zo volgde er nog een aantal en elke ronde die ik reed leerde ik de baan beter kennen. Na drie rondjes was het tijd om even uit te rusten, maar wat was dit gaaf. Snel even wat eten en drinken, en dan weer in de auto. Ondertussen had Perry de moed bij elkaar geschraapt om naast me in te stappen. En nadat de gordels waren afgesteld en aangetrokken konden we de baan op. De baan was nu zo goed als droog, wat het al weer een stuk makkelijker maakt.
Door de verschillende soorten asfalt is het soms heel lastig te onderscheiden welk delen nog nat zijn. Maar na de eerste ronde voorzichtig aan gedaan te hebben kon het gas er het tweede rondje toch wat meer op. Vergeleken met anderen had ik de snelheid er al aardig in zitten.
Met wat moeite kon ik bij een circuitgeprepareerde M3 aanpikken. Daardoor kon ik vervolgens op wat hogere snelheid nog eens goed wat lijnen "pikken". Helaas bleek dit achteraf de laatste ronde op een droge baan te zijn, want eenmaal in de pits begon het te regenen. Aan het eind van de dag heb ik nog een paar rondjes met straatbanden gereden, maar daarmee was de uitdaging meer om zo lang mogelijk gecontroleerd dwars te gaan dan om een snelle tijd neer zetten.
Na de eerste rondjes Nordschleife, toch nog achttien bij elkaar, vind ik het geweldige baan. Elk rondje leer ik baan nog beter kennen, en door de enorme variatie aan bochten zal de baan je zeker niet snel gaan vervelen. De volgende trackday op de Nordschleife ben ik er weer bij!
Fotografie: Dennis Noten en Robin Hartog