Enkel het beste is goed genoeg

 De Amerikanen denken dat ze de wijsheid in pacht hebben als het gaat om het inbouwen van grote motoren in doorsnee auto’s. Bij AMG denken ze daar heel anders over. Met een Autobahn om de hoek voor iedere inwoner en de nodige stuurmanswegen in de vele heuvelachtige gebieden die Duitsland rijk is, kom je er met een simpele 'swap’ niet meer. De kopers van Duitse auto’s zijn kritisch geworden, omdat degenen die hun auto’s bouwen nog kritischer zijn en geen genoegen nemen met 'beter wordt het niet’. Noem ze verwend, noem ze verpest voor het leven, maar inferieure producten worden niet verkocht in Duitsland, dus ook niet geproduceerd. Alleen het beste is goed genoeg. 

We leggen de lat een stuk hoger

AMG is wat dat betreft een bijzonder bedrijf. We komen hierop nog terug in een aparte reportage over AMG, maar je moet weten dat je het terrein alleen op komt met AMG’s, Mercedessen of een Porsche. Audi en BMW, zelfs de RS of ///M versies, worden geweerd, want AMG ziet zichzelf als concurrent van Porsche en alleen voor dat 'vreemde’ merk hebben ze respect. Dat is dus iets wat je in je oren moet knopen als je voor het eerst in een AMG instapt. Niet dat AMG directe Porsche-concurrenten bouwt, maar als je bij BMW de ///M modellen wel hebt gezien en bij Audi alle RS versies hebt versleten, dan wil je een stapje hoger, waarbij je neigt naar meer comfort, meer snelheid, meer luxe en dus nog betere allround eigenschappen die ongeëvenaard zouden moeten zijn. Volgens AMG moet je dan bij hen of bij Porsche zijn. Juist. Dan weten we dat vast, want dan leggen we de lat voor deze C 63 AMG Coupé alvast wat hoger dan we van plan waren. 

Coupé geeft de indruk van een sportwagen

In de basis is er niet veel anders aan de Coupé, dan aan de C 63 AMG Sedan en Estate, maar de Coupé ziet er gewoon het allerbeste, omdat het verhaal beter klopt. Een Coupé is niet per sé een sportwagen, maar als we een rondje om de C 63 AMG Coupé lopen dan krijgen we die indruk wel. Het eerste dat opvalt is de enkele louvre in de typische AMG-grill die van dichtbij het meeste weg heeft van een vleugel. Zo dik is 'ie. De rest van het front wijkt op het eerste gezicht niet heel veel af van de Edition 1, die ook de nodige sportieve (AMG) elementen meekreeg, maar dit mist bijvoorbeeld de powerdomes in een aluminium motorkap. Verder  zien we ook op deze AMG sideskirts, maar dan zonder twist. Op de AMG zijn de skirts dikker, recht en veel strakker, waardoor de auto in feite minder schreeuwerig wordt en toch dikker. Als we ons rondje aan de achterzijde eindigen, dan zien vallen vooral de vier dikke potten op, waaruit een ongekend AMG-geluid getoverd kan worden. Tijd om in te stappen en de 6,3 liter grote motor te starten. 

Wie vaker in AMG’s rijdt, weet dat je alles kan verwachten van zo’n auto, behalve dat je direct wordt overdonderd door Spartaansheid. In de C 63 AMG Coupé is luxe gecombineerd met sportiviteit en dat levert een perfecte mix op. Ten opzichte van de Edition 1 hebben we nu echte sportstoelen, die wel gewoon elektrisch verstelbaar zijn en nog iets meer steun geven zonder in te leveren op zitcomfort, zoals ik dat in de Audi RS5 op Zandvoort had ervaren.   

Geen automaat, maar natte plaat

Eigenlijk zou je zonder aanvullende informatie niet direct zien wat het verschil is tussen de AMG en Edtion 1. Toch zijn de flippers achter het stuur in dit geval niet gekoppeld aan een automaat, maar aan de AMG Speedshift MCT 7-versnellingsbak die geen koppelomvormer heeft, maar een zeer compact gebouwde natte platenkoppeling. In de C-modus van de draaiknop om het motor- en schakelkarakter te bepalen is alles zeer efficiënt en brandstofbesparend op elkaar afgestemd, maar wij kiezen ervoor om gedurende de testrit zoveel mogelijk zelf te schakelen. Dat doen we in stand “M”. 

In ruil voor minder comfort en een hoger brandstofverbruik krijgen we dan kortere schakelmomenten (100 milliseconden) en meer toeren. Wil je niet zelf schakelen, maar wel profiteren van maximale prestaties dan is er de stand S . In standje S krijg je ten opzichte van C alleen de double-declutch functie erbij, Tinus Tussengas zeg maar. Er is ook nog een RS (Race Start) functie, maar die geloven we wel. Wel zetten we gedurende de rit het ESP systeem helemaal uit, gewoon omdat het kan. 

Ten opzichte van de erg fijn sturende Edition 1 krijgen we een nog directer stuurhuis. We merken meteen bij het wegdraaien uit het parkeervak dat we het stuur in één stand kunnen draaien in krappe bochten. Dat was bij vroegere AMG modellen wel anders. Nu kunnen we ook echt gebruik blijven maken van de flippers en dat moet een hoop extra rijplezier opleveren, aangezien AMG tot een paar jaar terug alleen leverbaar was met echte automatische versnellingsbakken. 

”Driving Performance”

AMG wil zichzelf komende tijd meer en meer gaan positioneren als leverancier van “Driving Performance”. Ze willen dat de huidige en potentiële klant zich gaat herkennen in de unieke rijbeleving en topprestaties die AMG middels handgebouwde (soms zelfs op maat gebouwde) auto’s. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik het label AMG ook altijd zag als een badge op een Benz en vaak was dat een terechte conclusie, maar AMG is inmiddels meer dan dat. En toegegeven, in het verleden bouwden ze ook schitterende auto’s op basis van Mercedessen. Het waren echt niet altijd maar patser- of proletenbakken met veel pk’s en weinig lol. Met de komst van de SLS, die AMG in eigen huis heeft ontwikkeld, is het roer omgegooid en in de C 63 Coupé AMG merk je vanaf de eerste meters als welke koers het merk vaart. 

Gammel vrachtwagentje

Via een dorpje vol palmbomen, witte huisjes met oranje pannendaken en een aardige verzameling oude kerkjes laat ik de M156-motor opwarmen. Ik hoef verder niet te wennen aan de auto, want alles wijst zich vanzelf. Dorpsbewoners staren mij na en een klein oud gammel vrachtwagentje houdt mij op, zodat ik de behoefte krijg om de wegen te gaan berijden die ik voor mijzelf heb uitgestippeld. De AMG rijdt prima op lage snelheden, zelfs in de M-modus is er geen stress, maar zodra ik een paar meter de ruimte heb, voel ik de potentie van de auto onder mijn rechtervoet en blijkt iedere meter hier te kort om het maximaal te benutten. Er komt een scooterrijder naast me rijden. Mijn deuren zitten op slot, dus het zal niet de eerste C 63 AMG Coupé zijn die gestolen wordt. Hij blijkt het niet op de auto gemunt te hebben, maar op een burnout. Ik beloon hem met zijn goede gedrag. 

Na enkele minuten bereik ik het einde van het dorp en voor mij is de weg leeg. Het binnenland van Andalusië ligt bezaaid met prachtige stuurmanswegen zag ik op de kaart van het Command navigatiesysteem. Ik verkies mijn eigen route boven die van het systeem, richting het stuwmeer van Agrio. Daar zijn de meest smalle, bochtige wegen te vinden, maar de route ernaartoe is erg divers en terug kan ik nog een stuk over de snelweg. 

Knallen

Ondanks dat het een paar uur voor onze aankomst had geregend, oogt alles hier gort droog. De temperatuur is al tot boven de 25 graden gestegen en de hoogteverschillen nemen ook toe. Over brede secundaire wegen zonder verkeer komt de 6,3 liter V8 meteen tot zijn recht. De acceleratie lijkt oneindig als we het gaspedaal intrappen en middels de rechter schakelflipper door de eerste vijf versnellingen knallen. De weg is glooiend en soms is alleen op de kaart in het midden van het dashboard te zien of de weg na een heuvel naar links of naar rechts buigt. Het onderstel en de remmen geven dermate veel vertrouwen dat je amper merkt hoe slecht de wegen hier in werkelijkheid zijn. EU subsidies hebben dit afgelegen deel van Spanje nog niet bereikt. 

Net voor de zoveelste heuveltop remmen we af tot meer legale snelheid. De weg blijkt pardoes haaks rechtsaf te buigen. Goed ingeschat en in het dal dat volgt kunnen we onze lijnen meteen uitstippelen. Eerst volgt er een downhill sectie met een lange doordraaier naar links een kleine 100 meter rechtuit en dan een bochtencombinatie die om de volgende heuveltop draait. Naar beneden accelereren we met 457 pk en 600 Nm aan koppel ongekend hard, maar voor de eerste bocht hoeven we niet te remmen. Ik zet de auto wel meteen recht aan de linkerzijde van de weg om voluit te remmen voor de rechter bocht. Hierbij geeft de auto geen krimp. De kont wordt nauwelijks licht en de grip heeft nog lang niet de limieten bereikt die de auto doen glijden. Ik laat de rem los, stuur met een ferme stuurbeweging naar rechts en bouw het gas weer geleidelijk op. Pas nu doet de achterkant een klein stapje opzij, maar dankzij het sperdifferentieel en het gevoel met de auto geef ik gas bij in plaats van dat ik de auto middels een gas los reactie weer grip laat krijgen. Op het gas stuur ik de volgende bocht naar links in. 

Driften doe ik hier niet, daarvoor gaat het met snelheden tot 150 km/u en stenen muurtjes aan de rechterzijde van de weg te snel. Ik adem rustig uit als ik de bochtensectie door ben en ben onder de indruk. Dit is niet die allrounder die de C 63 AMG Coupé zou moeten zijn, dit is een monsterlijk apparaat. Ik laat mijn gas weer los en direct remt de auto op de motor af, ik schakel met de linker flipper weer terug. Er is niets lekkerder dan een atmosferisch blok met zoveel motorinhoud, die met machtige mokerslagen uit de uitlaat laat weten dat alles en iedereen in de omgeving moet oppassen. Hier is de AMG de baas.
 

Rijplezier maximaliseren

Ik neem op het rechte stuk dat even later volgt de tijd om in te zoomen op de kaart. Ik had deze al in de rijpositie van de auto gezet en als liefhebber van kaartlezen wil ik graag zien wat me te wachten staat in de komende honderden meters. Want ondanks dat de wegen leeg zijn, is het overzicht op sommige plekken nihil en ik wil niet de eerste zijn die een C 63 AMG Coupé afschrijft. Het blijkt een verstandige keuze om het rijplezier te maximaliseren. 

De details van huidige navigatiesystemen is ongekend en de radius van iedere bocht die volgt blijkt te kloppen. Ik nader te midden van enkele akkers een slingerweg die over een paar honderd meter via een lange doordraaier linksaf gaat richting het eerste dorpje dat ik tegenkom. In de bocht staan een paar landbouwvoertuigen met een paar man erbij. Op het moment dat ik terugschakel voor de bocht kijken ze op en nog voor ze er erg in hebben zet ik de auto dwars om ze te trakteren op een strak driftende C 63 AMG Coupé, twee rubberstrepen met bijbehorende rookwolkjes en een hoop rauwe herrie uit de vier uitlaatpijpen. Boos worden ze niet, ze juichen en applaudisseren alleen maar. Dit had ik met een M3 of GT3 niet beter kunnen doen.  

Contrast

In het dorp doe ik weer rustig aan en het contrast tussen de 110.950,- euro kostende AMG en de armoede die hier zichtbaar is had niet veel groter kunnen zijn. Toch kijkt men hier gelukkig uit de ogen en geeft het aanzicht van de auto ze op één of andere manier hoop. Aan de andere kant, deze mensen leven in vrijheid, in alle rust, te midden van één van de mooiste gebieden op aarde. Wie is er dan rijk? Ik voel me een gelukkig mens dat ik juist hier deze auto mag testen. De mensen steken duimpjes omhoog en roepen lovende Spaanse kreten die ik niet precies kan verstaan door het dialect. Helaas heb ik geen tijd om te stoppen, want ik weet zeker dat me ergens in dit dorp een gastvrije lunch staat te wachten. Ik trakteer iedereen die dat wil op een paar felle reacties op het gaspedaal en glunderende gezichten zijn het resultaat. Tussen de huizen galmt en giert de V8 alsof het tussen de rotsen is. Met wat fantasie lijken de ploffen uit de uitlaat zich middels echo’s te herhalen. Op het dorpsplein ga ik linksaf en er passeert een politieauto mij vanaf de andere kant. We zwaaien naar elkaar. Ik laat de rubberstrepen op deze rotonde maar achterwege, mijn grimas verraadt al teveel kattenkwaad. 

Inmiddels ben ik vlakbij het stuwmeer aangekomen. De noordzijde van het dorp ziet eruit als een toeristisch mediterraan oord. Diverse villa’s worden van elkaar gescheiden middels een prachtig éénbaans asfaltlint dat niet ouder dan één jaar kan zijn. Links en rechts van de weg is een diepe geul en is de aarde kurkdroog. Overal groeien prachtige bloemstruiken en her en der liggen rotsblokken en stenen alsof ze er door een landschapsarchitect zijn neergelegd. De C 63 AMG Coupé zou hier her en der wel op de oprit staan. Wat moet het zalig zijn om hier te wonen als je deze auto bezit. 

Positief en negatief camber

Veel krappe bochten zijn voorzien van positief camber en de lange bochten zijn vlak. Op dit asfalt komt het onderstel van de AMG over als de beste. Ik negeer het snelheidsbord en ga er goed voor zitten. In de bochten zou je kunnen denken dat het stuurhuis is gemaakt voor het circuit, of in ieder geval voor wegen als deze. Ik voel precies wat de voorwielen doen. AMG heeft dit model voorzien van extra negatief camber op de voorwielen. Daar waar de Edition 1 nog licht initieel onderstuur vertoonde, is er in deze AMG niets van onderstuur merkbaar. De koets en het onderstel mogen dan minder strak, stug of stijf zijn dan een BMW M3, onsportief is ’t allerminst. Pas als je teveel gas geeft doorbreek je de gripgrens van de banden. Enkel aan de achterzijde, want op de limiet is er altijd en alleen maar overstuur. 

De hoeveelheid overstuur kun je zelf bepalen, al nodigt de motor door het snelle klimmen in toeren wel uit om altijd en overal volgas te geven. Nergens voor nodig, maar wel leuk. Een kwestie van tegensturen, dwars uitaccelereren en terugsturen naar de middenstand zodat de auto weer rechtstaat voor het volgende rempunt. Ook kun je de auto van de ene bocht in de andere laten glijden, door pas te remmen na het insturen en de 1730 kilogram te laten glijden alsof het een speelgoedauto’tje is. Nooit heb je het idee dat de auto zo zwaar is zoals 'ie is. Als je zou vertellen dat hij 200 kilo lichter was, dan zou je het ook geloven. 

230 km/u over bar slecht asfalt

We rijden over de stuwdam en het traject dat volgt is simpelweg hemels. Na een flink stuk sturen wordt het tijd om te keren. Terug naar Circuito Monteblanco, om de andere AMG’s te testen. Nu zet ik wel het navigatiesysteem aan, omdat we dan een stuk over de snelweg kunnen rijden. Het eerste deel is echter hetzelfde als de heenweg. Weer over de stuwdam, langs de villa’s, door het dorp, langs de rubberen strepen bij de landarbeiders waarbij weer twee nieuwe strepen worden gedoneerd en over het heuvelachtige traject. De weg ken ik nu wel en dus durf ik meer dan daarstraks. Terwijl ik over een lang, hobbelig stuk met veel gerepareerde stukken asfalt accelereer zie ik de teller tot 230 km/u gaan en dan vind ik ’t mooi geweest. Dat blijkt een verstandige keuze. 

De topsnelheid zou begrensd zijn bij 250, maar dan ben je nog lang niet op het maximum van het kunnen van deze auto. De werkelijke top ligt denk ik tegen de 300 km/u en ook dan zal deze auto geen krimp geven op de Autobahn, want dit is een secundaire weg, één van de slechtste tijdens onze rit en het levert in de auto geen stress op. Integendeel. Het voelt op deze snelheden aan alsof je in een heuse GT zit. Typisch Mercedes-Benz, dit gevoel van comfort en rust, terwijl je met achterlijke snelheden door het land raast. 

De jonge herder, de oude agent en de knappe AMG

Terwijl ik afrem tot een meer normaal tempo van tussen de 150 en 180 (…) doemen de bochtige secties van daarstraks op en als ik de eerste bocht rustig rond, steekt er net voor mijn neus een kudde geiten over, met herder en al. De AMG remmerij zal roodgloeiend zijn geweest, maar het werkte perfect. De jonge herder wuift nog even met zijn stok dat ik adequaat remde en hij maant de achterste geiten om plaatst te maken voor de knap gelijnde AMG. Ik dank hem voor het wederzijdse begrip en terwijl ik in mijn binnenspiegel de laatste geit achterom zie kijken doemt voor mijn neus de politieauto van daarstraks op. Ik haal niet in, blijf rechts rijden en probeer de oude oom agent niet met lichtsignalen te waarschuwen. 

Het zuipt gewoon

Na mijn rustige rit achter de politieauto kom ik bij de snelweg uit. Het laatste stuk terug naar het circuit had ik ook met de Edition 1 gereden. De AMG voelt even comfortabel, maar het brandstofverbruik is ongekend. Tijdens de rit haalde ik iets van een verbruik van 1:3,5, dus ik reset de boordcomputer en krijg hem niet onder de 1:8. De M-modus is hier debet aan, dus ik schakel terug naar C. Ook dan is het verbruik typerend voor een dikke V8. Het zuipt gewoon en daar moet je het mee doen. Daarom schakel ik terug naar M, terug naar 3 en passeer met een luide brul alle A-labels die voor me opzij vluchten. Ik ben ze dankbaar voor hun compensatiedrang. 

Mercedes-Benz C 63 AMG Coupé

Deel 2: Zelfde auto, maar dan met Performance Package
Deel 3: Zelfde auto, maar dan op circuit

Reacties (5) van bezoekers

Uw reactie:

Naam:
Email:
	E-mail adres zichtbaar maken
Bericht: