Aantal bezoekers vandaag: 6336
Door zijn overdaad aan messcherpe vormen ziet hij er bruut en sinister uit. En dat is precies zoals een Lamborghini zijn moet. Hij moet er vals en gemeen uitzien, dat past bij de rauwe wereld van superkrachten die je ingaat als je 4,5 ton voor een Aventador op de toonbank hebt gelegd.
Volgens Stephan Winkelmann, de altijd als een dandy gekleed gaande Duitse CEO, slaat Lamborghini met de Aventador een volle generatie over, zo vooruitstrevend is de nieuwe konings-Lamborghini.
Natuurlijk heeft het beest weer de naam van een stier, van een exemplaar dat zich in 1993 ergens in een arena bijzonder moedig heeft gedragen en daarmee een onderscheiding won, de
‘Trofeo de la Peña La Madroñera’. Ik vermoed dat de uitreiking postuum is geschied.
De Aventador is van de grond af aan opnieuw opgetrokken, met dank aan de portemonnee van moederbedrijf Volkswagen. In een notendop: hij heeft een nieuwe, geheel koolstofvezel monocoque, de wielophangingen zijn totaal nieuw met liggende veren en dempers a la F1, hij heeft een nieuwe, mirakels snel schakelende transmissie en hij heeft een nieuwe V12.
Dat laatste is een mijlpaal, want al sinds de geboorte van het merk werkt Lamborghini in essentie met de V12 die de grote Giotti Bizzarrini meer dan veertig jaar geleden ontwikkelde en die de Miura, Espada, Countach en Diablo op meer dan adequate wijze voortstuwde. We kunnen zonder meer stellen dat die V12 sinds 1964 het hart van Lamborghini is geweest.
De nieuwe V12 (codenaam L539) is wat Lamborghini betreft een waardig opvolger. Hij heeft met zijn 700 pk (bij 8250 toeren per minuut) niet alleen extreem veel vermogen, maar hij trekt ook als een span ……. stieren. Het koppel piekt op 690 Nm, maar de kromme verloopt zodanig dat de V12 nooit om flinke tot explosieve trekkracht verlegen zit.
De 6,5 liter V12 is bovendien licht (235 kilo) en mede dankzij de toepassing van dry sump smering is hij fijn compact. Hij is slechts 78,4 centimeter lang en 66,5 hoog (inclusief het inlaatsysteem). De breedte is maar 84,8 centimeter, met de spruitstukken mee gemeten! Aanbidders van Italiaans wapengeweld kunnen de twaalfcilinder helaas alleen bekijken als de eigenaar van de gespotte Aventador de doorzichtige motorkap heeft besteld. Anders rest er niets anders dan door de spleten te turen die zich tussen de puntige ‘schubben’ op zijn rug bevinden.
Lamborghini wilde geen drukvulling, waardoor een hoog maximum toerental de enige optie was om een hoog vermogen te bereiken. De V12 is dan ook uitgesproken overvierkant. De boring is met zijn 95 millimeter aanzienlijk groter dan de slag van 76,4 millimeter, waardoor de V12 gemakkelijk véél toeren maakt, en de zuigersnelheden toch relatief laag blijven. Als je hem tot 8250 min-1 opjaagt, razen de twaalf zuigers met een snelheid van ‘slechts’ 21 meter per seconde op en neer, véél minder dan bij de V12 van de Murcielago. Wat niet wegneemt dat het toch een pittig tempo is, probeer maar eens in één seconde vier geparkeerde Aventadors voorbij te rennen.
Gemengde gevoelens
Een rit in een grote Lamborghini begint altijd met gemengde gevoelens. Wie gaat er met wie rijden? Hoe het je ook wendt of keert, de Diablo en Murcielago waren capabele supercars, maar wel met de neiging incompetenties van de bestuurder op verpletterende wijze te etaleren. De Aventador geeft niet de indruk een uitzondering op die regel te zijn.
Het is bovendien kanjer van een apparaat, bijna vijf meter lang (478 cm) en 2,26 meter breed, en hij is besprenkeld met roosters en inkepingen, die er met een zwaard door Darth Vader ingehakt lijken te zijn. Ze zijn allemaal functioneel, want de machtige V12 heeft veel lucht nodig, niet alleen om te verbranden maar ook om zichzelf te koelen. Boven de achterwielen bevinden zich, net zoals bij de Murcielago, mechanische kieuwen die open gaan zodra het monster onwel dreigt te worden door de hitte in zijn buik. Hij heeft ook een verborgen spoiler (twee standen) om hem bij hoge snelheid meer downforce te geven, maar meestentijds beweegt hij zich zonder fiere uitsteeksels voort.
Het interieur is Lamborghini in optima forma, meer de cockpit van een experimenteel vliegtuig dan een auto-interieur. In de knoppen en instrumenten is enig DNA van Audi herkenbaar, maar verder is het een relatief originele aangelegenheid met een groot en duidelijk navigatiesysteem en enorme LCD klokken, die rechtstreeks uit een gevechtsjager lijken te komen. Ze zijn fantastisch duidelijk en zeer goed afleesbaar– Jaguar had daar wat van kunnen leren voor zijn
XJ. Je kunt kiezen welke klok je het meest dominant in beeld wilt hebben, de snelheidsmeter of de toerenteller.
De ergonomie is dik in orde – alles zit goed onder handbereik - en de zitpositie is excellent, de tijd dat je korte O-benen moest hebben om goed in een Lamborghini te zitten, lijkt definitief voorbij. Opbergruimte? Er is plek voor aktetassen of weekendtassen achter de stoelen, maar een behoorlijk vakje voor je mobiele telefoon ontbreekt.
Overdonderende symfonie
Je moet een rood klepje omhoog doen om een van de begeerlijkste startknoppen in de business in te drukken. De V12 slaat niet aan met een enthousiaste roffel, maar met primitieve plof, een vette klodder testosteron geladen geluid, alsof een gigantische vlammenwerper wordt ontstoken. Het kan bijna geen toeval zijn dat de uitlaat daar nog echt op lijkt ook.
Even klikken met een van de fijn grote flippers aan de stuurkolom (ze draaien gelukkig niet mee) en we zijn op pad. De V12 huilt niet zo mooi zuiver en intens als een twaalfpitter van Ferrari, hij klinkt rauwer en meer mechanisch. Maar het geluid is altijd een overdonderende symfonie, die een grote finale beleeft als je helemaal naar het rood doorhaalt. Het wordt dan een ijzingwekkende en verscheurende brul, die je een beetje in elkaar doet duiken, weg van het mechanische epicentrum achter je.
De Aventador accelereert zo woest en nietsontziend hard dat je onwillekeurig een paar duizend toeren te vroeg opschakelt, alsof je instinct het geweld liever beëindigt dan ondergaat. Je moet je aangeboren protectiemechanismen dan ook uitschakelen om de geneugten van een 700 pk Lamborghini tot aan de glorieuze finale tot je te nemen. De cijfers: hij sprint in 2,9 seconden van 0 naar 100 km/h en haalt door tot een formidabele 350 km/h, genoeg om elke andere superauto achter zich te laten. Ja, de Veyron uitgezonderd, maar de bestuurder daarvan gaat vrijwel zeker een straatje om als hij zo’n zwarte engel des doods in zijn achteruitkijkspiegel ziet.
Precies en voorspelbaar
De chassistechnologie van de Aventador is beduidend anders dan die van zijn voorganger en dat voel je onmiddellijk. De totale monocoque is van superstijve koolstofvezel en weegt slechts 147 kilo. Het buitenste plaatwerk is ook van koolstofvezel plus andere kunststoffen, afhankelijk van de taken die het deel te vervullen heeft. Hoewel de Aventador in elk opzicht groot is, weegt hij in totaal slechts 1575 kilo, en hij is dan ook onverwacht agiel.
Door de stijfheid van het chassis en de hoogwaardigheid van de ophangingen, met hun liggende dempers en veren, stuurt de Aventador fantastisch precies en voorspelbaar. Het is nog geen GT3 RS, maar hij is wel véél beter dan de wat onbehouwen Murcielago die midden in een bocht uitgesproken sterk kon reageren op kleine commando’s met het gas. Daar moest je op bedacht zijn. De Aventador heeft nog steeds dat karakter, maar zijn reacties zijn minder heftig en beheerster. Als je gas loslaat bij het ingaan van een bocht beweegt hij mooi voorspelbaar een beetje in de richting van de apex. Als je vervolgens kalm gas geeft, koerst hij iets naar de buitenzijde van de bocht. Als je de exit ziet, en het gas vloert, stroomt er onmiddellijk vermogen naar de vooras – hij is immers vierwielaangedreven – en beweegt de neus van de zwarte duivel terug naar binnen. Dat alles gebeurt veel subtieler dan bij de Murcielago en door goed van die karakteristiek gebruik te maken, kun je de Aventador schitterend snel over slingerende binnenwegen sturen. De Aventador is niet minder dan magistraal als je het lef en het vertrouwen hebt ontwikkeld om vol gas de curven uit te accelereren. Alle vier de Pirelli’s PZero Corsa klauwen zich dan in het asfalt en je komt de bochten uitkogelen met hoeveelheden snelheid en dwarskracht die hun weerga niet kennen.
Hoewel hij in dat opzicht superieur is aan bijvoorbeeld een Ferrari 458 Italia, die dankzij zijn speciale differentieel en zeer flatterende tractiecontrole ook heel erg goed is, drong zich de vraag op of de Aventador op een bochtrijk parkoers met net zo’n zelfverzekerd tempo te rijden is als de Ferrari. De ronduit enorme Lamborghini is namelijk 20 centimeter breder, en dat maakt dat je meer marge moet houden om zijn kostbare plaatwerk en dat van tegenliggers niet van pijnlijke schaafwonden te voorzien.
Porsche en Ferrari zijn bezweken voor de veronderstelde voordelen van de transmissies met dubbele koppelingen – en nemen het verlies aan sensaties en ‘contact’ met het mechaniek voor lief. Lamborghini weigert dat resoluut en heeft een nieuw type transmissie ontwikkeld dat de naam ISR draagt, voor
Indepent Shifting Rod. De versnellingen bevinden zich daarin niet op één maar op verschillende assen, waardoor het schakelmechanisme kortere wegen aflegt en de bak fenomenaal snel schakelt, in 50 milliseconden, wat 40% sneller is dan de E-Gear transmissie van de Gallardo. Hij werkt zo rap en fel dat je af en toe vreest voor de levensduur van de zeven versnellingen tellende transmissie. Maar het is tegelijkertijd een imponerende en indrukwekkende belevenis. Het is overigens een gerobotiseerde bak, zodat je niet hoeft te koppelen en je handen aan het stuur kunt houden.
Doordat hij zoveel lichter aanvoelt en zoveel scherper stuurt heeft Lamborghini ten opzichte van de Murcielago inderdaad een quantum leap gemaakt, Winkelmann heeft niet overdreven. Voorheen liep Lamborghini op Ferrari achter wat betreft wegligging en weggedrag, waarvoor het compenseerde met een extreem uiterlijk en karakter.
Met de Aventador zit Lamborghini tegenstander Ferrari minstens op de hielen – hij rijdt als een grote broer van de 458 Italia. En daarnaast is hij ook nog extremer geworden dan een Lamborghini ooit was, in alle opzichten. Als de duivel auto zou rijden, zou het in een Aventador zijn. Om waarschijnlijk die reden heeft Bruce Wayne er ook een besteld. Hij rijdt in een gitzwarte Aventador in zijn nieuwe film,
The Dark Knight Rises. Bruce heeft overigens een alias dat iedereen kent: Batman.
LAMBORGHINI AVENTADOR LP700-4
Motor: midscheeps achter gemonteerde V12, inhoud 6498 cm3. Vermogen 700 pk bij 8250 min-1 en koppel 690 Nm bij 5500 min-1.
Transmissie: vierwielaandrijving (Haldex), gerobotiseerde ISR-transmissie met zeven versnellingen.
Prestaties: topsnelheid 350 km/h, 0-100 km/h in 2,9 sec
Gewicht: 1575 kg, 2,25 kg/pk
Prijs: 440.000 euro