Circuittest: Zilhouette

Het lijkt een BMW Z4 Coupé, maar dat is het zeker niet. De Zilhouette is een volbloed raceauto, die sinds eind 2010 in Nederland geproduceerd wordt. We vergeleken de auto op Zandvoort met een BMW Z4 Coupé. Op Assen gingen we op pad met Kevin Abbring.

In 2010 werd de Zilhouette gepresenteerd. De auto werd ontworpen door Edwin Meursing, net als motorlegende Egbert Streuer afkomstig uit het Drentse Grolloo. Hij bracht de auto op de markt met de Winschoter ondernemer Tebbo de Jong. Al snel werd de productie en verkoop echter overgenomen door Caspers Track, dat onder meer trackday-, drift- en raceauto’s verhuurt. Het bedrijf was in 2011 aanwezig op alle trackdays van Driving Fun. Het werd dus de hoogste tijd dat we zelfs eens op pad gingen met een Zilhouette.

‘Laten we die zonder spoiler maar nemen’

Dat doen we met Kevin Abbring, vooral bekend uit de rallysport. Afgelopen jaar deed hij mee aan de FIA Young Driver Excellence Academy, waar bij prompt met de Driver of the Academy Award naar huis ging.
Er staan meerdere Zilhouettes klaar. Eigenaar Coen Caspers geeft een korte uitleg: ‘De bediening spreekt voor zich. Kijk maar welke je neemt, alleen die met die gele wielen zou ik niet doen. Die heeft geen achterspoiler, dan heb je in elke bocht overstuur.’ Zodra Coen zich omdraait, laat Kevin weten met welke Zilhouette we op pad gaan. ‘Laten we die met die gele wielen maar nemen.’

We hijsen ons in de auto. Dat kost wat moeite, want de rolkooi zit danig in de weg. Het is nog rustig op de baan als we de pits uit rijden. De eerste bocht gaat naar rechts, die nemen we nog rustig. Daarna komt de lastigste bochtencombinatie van Assen, met een dubbele bocht naar rechts en vervolgens een scherpe bocht naar links. In de bocht naar links gaan we al volop dwars.
Terwijl we verderop nog wat bochten aan elkaar driften, merkt Kevin droogjes op: ‘Misschien had Coen wel gelijk, deze heeft inderdaad wat overstuur.’ Na een paar rondjes, ik heb net Mandeveen weer door de zijruiten bekeken, kijkt Kevin opzij. ‘Vind jij het eigenlijk ook leuk?’

Er zijn snellere auto’s

Geen onlogische vraag, want niet veel daarvoor moest onze fotograaf afhaken. Het meerijden op het circuit werd hem wat teveel. Ik vermaak me echter prima. Tijd om aan Kevin te vragen wat hij van de Zilhouette vindt.
Kevin: ‘Het is niet de snelste auto. Er zijn allerlei auto’s waar je veel sneller mee bent. Maar daar gaat het niet om bij deze auto. Het gaat om het rijplezier, om de beleving. Voor relatief weinig geld heb je een behoorlijk spectaculaire raceauto.’
De Zilhouette is wild, hij maakt lawaai en omdat je het asfalt ziet is de snelheidsbeleving enorm. We zitten dan ook allebei met een grijns op het gezicht in de Zilhouette.

Andre de Vries, onze huiscoureur, reed ook met de auto. ‘Natuurlijk valt er nog best wel wat aan te verbeteren. Alleen dat gaat niet zo snel, want het is ook een cupauto. In de Zilhouette Cup wil je natuurlijk met identieke auto’s rijden, dus hij kan maar stapje voor stapje worden aangepast. Anders is het niet te doen voor de mensen die al een Zilhouette hebben. En eigenlijk gaat het bij cupracen ook niet om de snelste tijd, maar om heel andere dingen. Met z’n drieën door de bocht in een vergelijkbare auto bijvoorbeeld.’

Met een Z4 naar Zandvoort

De kennismaking op Assen heeft er in elk geval voor gezorgd dat we wel wat voelen voor een verdere kennismaking. Die volgt niet veel later, op Zandvoort. Daar is het tijd om zelf achter het stuur te kruipen. Als vergelijkingsmateriaal hebben we dit keer een BMW Z4 Coupé meegenomen, de auto waarvan de Zilhouette het uiterlijk heeft geleend.
Daarmee houdt de gelijkenis overigens ook op. Een Zilhouette is nadrukkelijk géén verbouwde Z4. De Zilhouette is lager en breder, maar bovenal veel lichter. De Z4 weegt leeg 1.295 kilo, de Zilhouette weegt niet meer dan 900 kilo. Dat komt omdat er niets in de Zilhouette zit dat overbodig is. Onder het lichtgewicht composiet bodywork vind je een chroommolybdeen chassis met geïntegreerde (FIA-goedgekeurde) rolkooi.
Toch is de Z4 ook ergens in het voordeel: de Zilhouette moet het doen met de motor van de E36 325i (de derde generatie 3 Serie), de Z4 heeft een 3,0 liter zescilinder met 265 pk. De 2,5 liter zescilinder in de Zilhouette levert in standaardspecificatie 192 pk, maar hier in de Zilhouette is dat 210 pk. Dat zorgt voor een topsnelheid van 250 km/h, die we op Zandvoort natuurlijk nooit zullen halen.
Na een rondje op Zandvoort met de Z4 weten we al direct: deze auto is net te vergelijken met de Zilhouette. Hij is beschaafd, netjes en voor Zandvoort wat te zacht geveerd. Op de openbare weg is dit een erg leuke auto, maar hier laten we de Z4 al snel staan om over te stappen in die andere auto.

Op de paddock van Zandvoort, om half tien ‘s morgens, lopen we naar de Zilhouette. Het is een oude bekende: de Zilhouette zonder achterspoiler waarmee we op Assen ook al op pad gingen. We rijden met de Zilhouette op een Driving Fun circuitdag en onze rondjes met de Zilhouette zijn niet helemaal vrijblijvend. De bedoeling is namelijk dat er aan het eind van de dag mensen meerijden. Om precies te zijn: mensen die nog nooit een circuit van dichtbij gezien hebben en graag de taxi-rit van hun leven willen meemaken. Ik ben de gelukkige die de auto mag gaan besturen.

De spoilerloze Zilhouette is een van de eerste Zilhouettes ooit gebouwd en de auto heeft er zonder noemenswaardige problemen  vele duizenden circuitrondjes op zitten. Ik neem plaats achter het stuur, wat voor zo’n lage auto met uitgebreide rolkooi verrassend gemakkelijk gaat en Coen legt me de bediening uit. We hadden de Zilhouette al eerder bekeken, en buiten dat: veel meer dan een kill-switch, ruitenwissers, richtingaanwijzers, een stuur en drie pedalen zit er niet op. De theoretische uitleg duurt dus maar een seconde of twaalf.

Intimiderend

De spiegels afstellen is ingesnoerd in de kuipstoel niet mogelijk, maar met wat hulp van buitenaf is ook dat snel gebeurd en dan wordt het toch echt tijd om de motor te starten en de baan op te sturen. Wat vooral opvalt is dat de ijskoude motor zich gedraagt als een bruine beer die zojuist te vroeg uit zijn winterslaap gewekt is. De hele auto trilt, schudt en rammelt en de motor bokt bij het wegrijden als een dolle. Dat gecombineerd met de lange pook die niet echt duidelijk maakt waar de versnellingen te vinden zijn, maakt de Zilhouette een intimiderende auto. Ik rij een paar rustige rondjes en kom weer de pitstraat binnen. Een licht  ‘waar ben ik aan begonnen’-gevoel maakt zich van me meester. Ik heb in auto’s met meer dan drie keer zoveel vermogen op Zandvoort gereden, in lichtere auto’s en in snellere auto’s, maar nog nooit in een auto die zich zo intimiderend manifesteert. Een aantal rondes verder is de motor warm en kan het gas er echt op. Het vertrouwen neemt toe evenals het tempo en de auto langzaam maar zeker manieren te krijgen. Er komt eindelijk temperatuur in de banden, het sturen gaat ondanks het ontbreken van stuurbekrachtiging op snelheid wat lichter en het schakelen begint te wennen. Na een rondje of twaalf begin ik ook in de snellere bochten de limiet op te zoeken en dan blijkt de auto toch een aparte balans te hebben. In de langzame bochten is de balans prima voor elkaar, maar hoe sneller de bocht, des te meer overstuur de auto heeft.
Zandvoort heeft een drietal echt snelle bochten, Slotemaker, het Scheivlak en Bos Uit, tegenwoordig de Arie Luyendijk Bocht genoemd, maar voor de mensen die al langer op het circuit komen blijft het gewoon Bos Uit. Het weggedrag van de Zilhouette in deze bochten is nog het meest te vergelijken met dat van een oude 911. Je nadert de bocht, geeft met het stuur een hint welke kant je graag op zou willen en als het tempo hoog genoeg is, stuur je de rest van de bocht alleen maar in de andere richting. Het verbaast me na mijn eerste kennismaking met de Zilhouette vanochtend hoe snel dit vertrouwd aanvoelt, maar de Zilhouette is geen gemene auto. Op dezelfde manier als een oude 911 geen gemene auto is. Ja, het is een auto die op hoge snelheid graag een flinke stap opzij zet, maar de auto zal je hier nooit mee verrassen, de reacties van het chassis zijn altijd consequent en het overstuur is ook op hoge snelheid makkelijk controleerbaar.

Een compleet andere auto

Na een rondje of 30 is van het oorspronkelijke geïntimideerde gevoel niks meer over en laat de Zilhouette zich als een uit de kluiten gewassen indoorkart over het circuit sturen. Een Zilhouette op racesnelheid verbruikt ongeveer 1 liter benzine per ronde en na een rondje of 55 is de tank dan ook leeg en is het hoog tijd om binnen te komen voor een laatste check voordat de taxi-ritten plaats zullen vinden. Alsof het zo moet zijn, slaat de pechduivel net op dat moment toe en begeeft de brandstofpomp van de anders zo onverwoestbare Zilhouette het... Coen besluit om de auto in alle rust in zijn werkplaats te repareren en dus krijg ik ook een kans om de tweede Zilhouette, met achterspoiler, te rijden. Het verschil dat deze achterspoiler voor het weggedrag maakt is nauwelijks met woorden te omschrijven. Het klinkt overdreven om te stellen dat het de Zilhouette transformeert tot een compleet andere auto, maar hier komt het wel op neer. Het dienblad achterop zorgt ervoor dat de auto stukken stabieler blijft met aanremmen, het insturen voelt zekerder aan en de achterkant blijft ook in snellere bochten precies in het gekozen spoor. Een Zilhouette zonder achterspoiler is een hele leuke auto, eentje die steeds om aandacht schreeuwt, de bestuurder continue uitdaagt om de juiste correcties toe te passen, maar de bestuurder die dit waardeert ook beloont met eerlijke en voorspelbare reacties. Maar pas met achterspoiler wordt de Zilhouette een echte raceauto, die zijn bestuurder flatteert in plaats hem continue uit te dagen en waarmee het ook voor een amateur mogelijk is om ronde na ronde binnen een paar tienden van een seconde te rijden.
De bijrijders hebben even later de dag van hun leven en stappen na vijf rondes helemaal gesloopt uit de Zilhouette. De opwinding van het circuit, de indrukken van de auto, de G-krachten in de bochten en met aanremmen, het is een ervaring die ze naar eigen zeggen nooit meer zullen vergeten.? Ik stuur na zo’n 120 rondes gereden te hebben even voor 5 uur voor de laatste keer de pitstraat in. Vanwege het gebrek aan stuurbekrachtiging en conditie toch wel helemaal gesloopt, met kramp in mijn armen en zweet op het voorhoofd. Maar ook met het idee dat ik een geweldige dag heb gehad en vrienden ben geworden met de bruine beer, iets dat ik aan het begin van de dag nauwelijks voor mogelijk had gehouden.


ZILHOUETTE
Techniek: BMW-motor, 2.494 cm3, 210 pk/5900 tpm, 250 Nm/4200 tpm
Afmetingen: lengte 409 cm, breedte 187 cm, hoogte 113 cm
Gewicht: 900 kg (leeggewicht), 4,3 kg/pk
Prestaties: topsnelheid 250 km/h, acceleratie 0-100 km/h 5,5 sec, rondetijd Assen ca. 1:58
Prijs: een volledig afgebouwde Zilhouette is leverbaar vanaf 32.500 euro exclusief BTW. Je kunt de auto echter ook als bouwpakket aanschaffen.

Komend seizoen zullen de Zilhouettes weer rijden op de trackdays van Driving Fun. Wil je er één huren (of kopen)? Neem dan contact op met peter@driving-fun.com.

1