Aantal bezoekers vandaag: 4181
Er waren niet veel Nederlanders actief op de Spa Classic, het Ardense voorjaarsfeest van de historische autosport. Toch klonk het Wilhelmus twee maal, één keer voor het duo Hart/Hugenholtz, de andere keer voor vader en dochter Van der Lof. Dit is het verhaal van het weekend.Vorig weekend raceten er al klassiekers op Zandvoort en het internationale seizoen van de historische autosport heeft al wedstrijden achter de rug op Hockenheim, Barcelona, Donington Park, Pau en Monaco. Hoog tijd om zelf ook wat van die actie mee te pikken. Op Spa komen de klassieke raceauto’s inmiddels traditioneel twee keer langs: in september voor een van de hoogtepunten van het seizoen,
de Spa Six Hours, in het pinksterweekeinde voor de Spa Classic.
Er is relatief weinig overlap tussen de twee evenementen op Spa, want de Spa Classic is een initiatief van Peter Auto, de organisator die ook verantwoordelijk is voor de European Le Mans Series. Veel Europese kampioenschappen dus, zoals Classic Endurance Racing (CER), Sixties Endurance en de Trofeo Nastro Rosso – waarbij we met ‘Europees’ niet-Brits bedoelen. Ook de historische F1 en F2 komen op bezoek, en niet te vergeten de kanonnen van de Group C. De Spa Six Hours kent daarentegen een nogal Brits voorprogramma, met races uit de programma’s van de Masters Series (waaronder de rivaliserende F1-serie) en Motor Racing Legends.
Kleine Nederlandse afvaardiging
Alle reden dus om de Spa Classic niet over te slaan. Aan de wedstrijden nam maar een kleine Nederlandse afvaardiging mee, maar dat mocht de pret niet drukken. DHG, het team van vastgoedondernemer en belegger David Hart, had weer een flinke selectie auto’s meegenomen en maakte in bijna elke wedstrijd wel zijn opwachting, soms vergezeld door kompaan Hans Hugenholtz). Het duo Adriaans/Verkuijlen met hun trouwe Shelby Mustang GT was vanzelfsprekend van de partij, maar ook de sympathieke Jan Gijzen, die al jaren als hardwerkende eenling zijn mannetje staat in de Europese historische racerij. En John Bosch zou oude Ferrari-tijden laten herleven in een Daytona van Roelofs Engineering, maar uiteindelijk racete de bezige Belg Jean-Michel Martin erin.
Gijzen en Hugenholtz waren allebei present in de Trofeo Nastro Rosso, een kampioenschap voor Italiaanse sportwagens uit de jaren vijftig en zestig. Gijzen had weinig geluk en viel twee keer uit met zijn Ferrari 275 GTB/4. Hugenholtz daarentegen won in de fraaie 250 GT Drogo de zaterdagrace en finishte op zondag als derde, na in het begin van de race nog te hebben geduelleerd met de winnende 250 GT van Vincent Gaye, de auto in de zilver-gele kleuren van Ecurie Francorchamps.
Winst en verlies voor DHG Racing
Op de zaterdagnamiddag vond de race plaats waarvoor Hart, Hugenholtz, Gijzen en ook Adriaans/Verkuijlen vooral naar Spa gekomen. DHG had zelfs twee Cobra’s klaarstaan: het tweede exemplaar is dit seizoen voor vader en dochter Alexander en Shirley van der Lof, nazaten van Dries van der Lof, ooit Nederlands eerste F1-coureur. Voor DHG begon de race uiterst voorspoedig: Hart stoof vanaf pole ervandoor, terwijl Alexander van der Lof al snel de tweede positie veroverde. Tijd om in de pits even met Hans Hugenholtz te praten, om te vragen hoe hij zo’n weekendje vrij nou eigenlijk ervaart.
“Nou, ’t is hard werken, hoor!” riposteerde de voormalig interim-bestuursvoorzitter van Spyker, die in twee dagen drie keer aan de bak kwam in de Drogo en de Cobra. Welke auto was op Spa zijn favoriet? “O, deze Cobra”, zei hij zonder enige aarzeling. “Zeker in deze race. Zulke lange races zijn toch het leukste. We rijden ieder een uur, en dat is andere koek dan, zeg, 25 minuutjes op Zandvoort.”
En wat staat er voor de rest van het jaar op het programma? “Volgende week al Monza, daarna de Le Mans Classic met de GT40 van Racing Team Holland. En natuurlijk in september de Spa Six Hours met deze Cobra. Dat is echt de belangrijkste wedstrijd voor ons. Nu willen we ‘m echt winnen! Ja, met de Mustang hebben we in 2007 gewonnen, maar met de Cobra staat er nog steeds een rekening open.” Daarmee refereerde Hugenholtz aan het feit dat DHG de afgelopen jaren steeds nét misgreep, zelfs in het jaar dat Jeroen Bleekemolen een gastrol vervulde. Bijna was het toen gelukt doordat de leidende GT40 op zijn laatste adem naar de finish strompelde. Toch won de Ford, zoals er bijna elk jaar een GT40 wint. “Ja, zo gaat het steeds”, beaamde Hans. “Die GT40’s zijn niet bij te houden, maar ze zijn wel kwetsbaar over zes uur. Maar er hoeft er maar eentje het vol te houden…”
Waarom was hij er zo van overtuigd dat het team deze keer wel een kans maakt met de Cobra? “O, hij is nu echt zo goed geprepareerd”, antwoordde Hans, verwijzend naar het werk van de Britse Cobra-tovenaar Gary Spencer, die namens de vermaarde Britse klassiekerexpert Classic Racing Cars de
muscle car al jaren onderhanden neemt. Maar Hans had ’t nog niet gezegd of er brak paniek uit op de pitmuur. Einde interview. “David komt opeens als 12e door! Maar hij rijdt gewoon nog!” Was de transponder stuk?
Strenge keuring
Nee, het bleek wel degelijk pech te zijn. Een tijdje later zagen we Hart de pits binnenwandelen. Het moest dus de tweede DHG-auto zijn geweest die de teamleden hebben zien voorbijrijden om de leiding over te nemen. Wat was ’t nou, vroeg ik Hugenholtz toen ik hem later weer tegen het lijf liep. “Koppeling stuk. Dikke pech. David reed drie seconden onder zijn maximale tempo, we lagen één en twee, dat hadden we graag zo gehouden.” In plaats daarvan werd het alleen één, want Shirley van der Lof stelde de zege netjes veilig voor het Nederlandse team. Een knappe prestatie, want ze versloeg de Zwitserse Cobra met achter het stuur niemand minder dan Henri Moser, de professional uit de Blancpain Endurance Series die voor de lol een uitstapje maakte naar de historische racerij.
Die prestatie kreeg nog meer aanzien toen de Zwitsers uit de uitslag werden geschrapt. Die strenge technische keuring in het parc fermé was dus wel degelijk ergens goed voor. Van de Cobra’s die één, twee en drie waren geëindigd, moesten de monteurs het kleppendeksel verwijderen en daarna twee tuimelaars losschroeven. De keurmeester haalde een buisvormig apparaat tevoorschijn dat op de twee kleppen werd gezet. Starten maar, was het signaal. De cilinders maakten een omwenteling en toen was het al gedaan. Het volume van één cilinder was via de luchtverplaatsing in de buis gemeten. Dat volume keer acht en je wist meteen of het blok niet groter is dan de hoeveelheid cubic inches die op het blok stond vermeld. Handig, want zo hoefde de cilinderkop er niet af. Het resultaat voor de Zwitsers: 5,4 liter in plaats van 4,7...
Bij de
post-race scrutineering hoorden we ook meteen dat de Cobra van Hart/Hugenholtz niet aan een defecte koppeling was bezweken, zoals Hugenholtz eerder nog dacht, maar écht goed stuk is gegaan: gebroken krukas. Au.
Gijzen heeft geen geluk
Aan het andere eind van de pitstraat gingen we ook even kijken bij Jan Gijzen. Het zat de Wagenberger niet mee in de twee Trofeo-races. Zijn uitvalbeurt in de eerste race was wel heel schlemielig, zo gaf hij zelf toe. “Iemand was vergeten de ontstekingsknop goed aan te draaien. Dus na twee ronden stoot ik in Eau Rouge met mijn knie tegen die knop, valt de auto meteen stil. Dus wat moet je dan? Stoppen, je riemen los, die knop er weer in wurmen, riemen vast en weer door. Maar dan lig je wel een ronde achter.”
Ook in de Sixties Endurance-race hoorde Jan tot de ongelukkigen, maar hij kon zich in ieder geval een uur vermaken. In zijn Lister ‘Knobbly’ vocht hij zich van achteren door het veld – “Bij de start pakte ik al vier auto’s en in de eerste ronde haalde ik er nog eens tien in!” – maar zijn Belgische teamgenoot Anthony Schrauwen moest helaas na 21 ronden opgeven.
Mager F1-startveld
In de CER-races maakte het duo Sandy Watson/Martin O’Connell indruk. De voormalige F3-coureurs wonnen zowel de CER1- als de CER2-race voor Le Mans-auto’s uit respectievelijk de jaren zestig en zeventig. Met hun Chevron B19 (CER1) en hun Chevron B36 (CER2) leidden ze van start tot finish. In de eerstgenoemde race, laat in de zondagmiddag, kwam David Hart nog in de buurt met zijn donkergroene Lola T70 Mk3B, maar in de CER1-race streden Patrice Lafargue en Loïc Deman (allebei met ervaring in de moderne autosport) op respectabele afstand om de tweede plaats.
De Fransman Philip Harper ging er in zijn Ralt RT1 met beide F2-races vandoor, maar niet zonder slag of stoot. Vooral de vroege zondagochtend werd het publiek meteen wakker door het duel op het scherp van de snede met de March 772 van Matthew Watts. Twee tienden scheidde de twee op de finishlijn. In de namiddag liep Watts tegen een probleem aan, waardoor Harper onbedreigd naar zijn tweede zege kon toeren.
Een zelfde strijd tussen twee kemphanen zagen we gelukkig ook in de tweede F1-race van het weekend. Waar Joaquin Folch op zaterdag nog eenvoudig afrekende met Jean-Michel Martin, maakte de ervaren Belg – bekend om zijn vele overwinningen in de 24 uur van Spa – het de Catalaan op zondag behoorlijk moeilijk, ook al beschikte Folch over de Brabham BT49 waarmee Nelson Piquet ooit wereldkampioen werd, terwijl Martin het moest doen met een schamele Fittipaldi F8. Preparatie en talent zeggen in de historische racewereld meer dan successen behaald in het verleden. Gelukkig dat er vooraan nog wat viel te zien, want voor de rest was het met slechts acht auto’s pure crisis in het FIA Historic F1 Championship (voorheen bekend als F1 Thoroughbred Championship). Moet er toch niet eens worden gedacht aan een fusie met de rivaliserende en beter bezette Grand Prix Masters? Als aanzet daartoe nemen Folch en Martin in ieder geval dit jaar al aan beide kampioenschappen mee. Voor zover dat mogelijk is, want ditzelfde weekend vond op Brands Hatch het historische Masters-festival plaats.
Glorietijden herleven
Nee, dan Group C. Het kampioenschap dat de recentste glorietijd uit het sportwagenracen eert, kende een mooie volle bezetting. Niet alleen met horden van de obligate Porsche 956/962 en in de C2-klasse de onvermijdelijke Spice-Cosworth, maar ook met interessant materiaal als de Lancia LC2 (twee keer zelfs), de Nissan R90CK en C2-rivalen van Spice in de vorm van Tiga’s en Argo’s. De race was bovendien schitterend om te zien, vooral achter op het circuit. Zeker in Pouhon zagen we hoe hard deze prototypes de hoek om kunnen, maar voor de echte snelheidservaring stonden we het best vlak achter de vangrail in Fagnes, de snelle rechts-links-combinatie tussen Pouhon en Stavelot.
De overwinning ging naar de beste auto van het veld, de Sauber-Mercedes C9 van Gareth Evans, op de baan gebracht door het door de wol geverfde team van Chamberlain-Synergy. Maar niet na hevig strijd te hebben geleverd met de schitterende Jägermeister Porsche van het Belgische Mec Auto, ooit de zorg van het bekende Zwitserse privéteam Brun Motorsport.
En we zijn nog niet klaar met de Spa Classic. We hebben ook
sfeerbeelden uit het paddock én
de foto’s van DF-forummember Steve Smith, die ook aanwezig was om zijn eigen impressie te maken.