Heeft Schumi 't nog?

Natuurlijk was het veel te vroeg om na één race al te zeuren over de ‘saaie’ Formule 1. In Melbourne werden de twijfelaars dan ook resoluut op hun nummer gezet. En natuurlijk is het ook te vroeg om na twee races Michael Schumacher af te schrijven. Maar erg verheffend is zijn optreden desondanks nog niet. Terwijl Duitsland gewoon nóg een F1-held heeft rondrijden!

Overal ter wereld, maar vooral in Duitsland, is Michael Schumacher nog altijd het gesprek van de dag. Duitse sponsordeskundigen zeggen weleens: “In Duitsland kennen we drie sporten: voetbal, tennis en Michael Schumacher.” Toen der Michael afgelopen zomer zijn voornemen bekendmaakte om terug te keren in de Formule 1, werden de online-nieuwsberichten daarover moeiteloos de F1-pagina’s met de meeste pageviews van 2010. Tot dan toe, want toen zijn afgeblazen rentree bij Ferrari alsnog doorging bij Mercedes, klikten de Duitse fans zich helemáál suf. Sindsdien is het in menig Duitse huiskamer niet meer rustig gebleven.

Respect verdwenen

Natuurlijk hebben Duitsland en de autosport veel aan Michael Schumacher te danken. Dankzij Schumi is de Duitse betrokkenheid bij de Formule 1 groter dan ooit. Zonder Schumacher was er misschien geen nieuwe Schumacher opgestaan (Sebastian Vettel) en al helemaal geen nieuwe Vettel (Nico Hülkenberg). Zonder Schumacher waren de kijkcijfers in de jaren negentig en nul waarschijnlijk nooit zo exponentieel gestegen. Een zevenvoudig kampioen met bijna alle denkbare records in handen verdient sowieso alle mogelijke respect, welke boevenstreken hij in het verleden ook mag hebben uitgehaald.

Het wonderlijke is dat hij dat respect op de baan tot nu toe niet krijgt. We zijn nog maar twee races bezig, maar toch is er iets merkwaardigs aan de hand. Schumacher in zijn gloriedagen boezemde ontzag in. Tegenstanders gingen voor hem opzij, het was Schumacher die daar aankwam. Zelfs in 1996 en 2005, jaren waarin hij kansloos was door respectievelijk een vrachtwagen van Ferrari en belabberde banden van Bridgestone, zag iedereen hem als de baas. Schumacher was de kampioen tegen wie iedereen zijn eigen prestaties afzette. In 2005 versloeg Fernando Alonso niet Kimi Räikkönen in de strijd om de titel. Hij versloeg Schumacher.

Psychologische oorlogsvoering

Nu verklaart Nico Rosberg met een nors gezicht dat hij een hele reeks fouten maakte in zijn kwalificatieronde en heel wat sneller had kunnen zijn – terwijl Schumacher dik tevreden is over zijn (langzamere) ronde. Zulke psychologische oorlogsvoering durfden Irvine en Barrichello in het verleden niet aan. Nu pakt Lucas Di Grassi hem na een inhaalactie gewoon terug en blijft Jaime Alguersuari doodleuk tientallen ronden in de weg rijden. Niet voor niets zijn Lucas en Jaime twee jongelingen van ná het Schumacher-tijdperk. Tegelijk is er voor de jeugd geen betere held om het generatieconflict mee scherp te zetten dan de oude meester zelve.

Blijft over de vraag of Schumi het nog heeft of niet? Eén ding is zeker: hij rijdt tot nu toe niet de sterren van de hemel. Zelden tot nooit was hij langzamer dan zijn teamgenoot, maar Nico Rosberg is tot nu toe consequent sneller. Fernando Alonso moest in Melbourne ook vanuit het achterveld naar voren rijden en werd vierde. Schumacher werd tiende. Je kunt wijzen op de vierde snelste raceronde van Schumacher, maar dat was op verse banden en ruim langzamer dan Webber en Hamilton, de enige anderen die ook halverwege de race wisselden. Rosberg reed de tweede snelste raceronde. Op oude banden. Je kunt ook poneren dat de W01 geen hoge topsnelheid heeft of dat de aerodynamica van de Mercedes inhalen niet makkelijk maakt. Maar dan komt het verschil met vroeger weer om de hoek kijken: in zijn ‘eerste carrière’ had hij puur op basis van respect zijn weg door het veld gebaand.

Een andere Schumacher

Nu moet hij dat respect opnieuw verdienen, want er is een andere Schumacher actief. Daar heeft hij zelf aan bijgedragen. Voor het eerst sinds jaren eiste hij niet meer de positie op van onbetwiste nummer één in het team, ook al vroeg hij nog wel of hij van de toegewezen Mercedes-startnummers 3 en 4 het eerste mocht hebben. Dat was alles wat het team hem toestond. Zelfs Ross Brawn, die het bij Ferrari jarenlang gewend was om Schumacher een voorkeursbehandeling te geven, stond erop dat Nico Rosberg gelijke kansen kreeg. Schumacher is kortom op andere voorwaarden teruggekeerd. Hij is nu 'just one of the guys' en vooral blij dat hij weer mag racen. De muren thuis moeten hem gek hebben gemaakt.

Intussen blijft het wonderlijk hoe Duitsland als één man achter Schumacher blijft staan, terwijl een andere Duitser zo’n duidelijke titelfavoriet is. Het lijkt op het Ferrari-effect in Italië, waar het land harder zal juichen voor weer een Ferrari-titel dan – mocht ’t ooit gebeuren – de eerste Italiaan die sinds Alberto Ascari wereldkampioen F1 wordt. Nu is Duitsland een conservatief land, ook in dit opzicht, en je zou kunnen zeggen dat zo’n groot kampioen alle steun van de natie verdient – want wat heeft Vettel in vergelijking met Schumi bereikt? Toch is het raar dat de Duitse media en de Duitse fans Vettels jonge talent links laten liggen. Moet Sebastian eerst een keer kampioen worden voordat de Vettelmania in Duitsland losbarst? Zelf probeert de gedoodverfd opvolger zich al los te weken van de erfenis van Schumacher. Want wat zei hij onlangs tegen Bild Zeitung over zijn landgenoot? “Zelfs een Schumacher kookt gewoon met water.”

16