300 kilometer per uur rijden, heb jij het al eens gedaan? Onmogelijk, in de zin van 300 kilometer in een uur afleggen. Maar dat is ook niet zo relevant, want ieder weldenkend mens weet wel dat het huidige verkeer dat niet toelaat. Voor mij persoonlijk is 300 kilometer per uur rijden het doorbreken van een magische grens. Je gaat een snelheid halen die voor weinig mensen en auto's is weggelegd.
Er is voor ons eigenlijk maar één plek waar je deze snelheid kunt rijden, en dat zijn de Duitse Autobahnen, de unieke slierten asfalt door het Duitse landschap. Het blijft altijd een bijzondere ervaring. Je gaat de Nederlands-Duitse grens over en je kunt vol op het gas gaan zonder bang te moeten zijn voor een snelheidbekeuring. Je gaat naar 160 km/h, je trapt het gas dieper in en je rijdt voor je het weet ver boven de 200 km/h: 240, 250, 260 km/h, steeds sneller. Toch ben je dan nog ver weg van die magische 300 km/h.
Mijn eerste auto die in potentie 300 km/h zou kunnen halen was een BMW M3 CS. Ik wist het zeker toen ik de auto een tijdje had: de snelheidbegrenzer moest er af. De fabriekstop van 250 km/h sloeg werkelijk nergens op. Oké, hij liep iets harder, 270 op de teller. Maar nog ver weg van die magische 300 km/h. Op een mooie dag kwam een pakketje uit Duitsland binnen. Het was het kastje dat het signaal van de snelheidsbegrenzer zou omleiden. Nu moest het mogelijk zijn om 300 km/h te halen.
Tijdens de eerste Driving-fun.com CBR-meeting in augustus 2006 zou het moeten gebeuren. De spieren waren gespannen, de adrenaline gierde door mijn lijf heen en de fotograaf, Martijn, zat klaar om het magische moment voor eeuwig vast te leggen. Het doorbreken van mijn 300 kilometer per uur grens.
Het gaspedaal ging naar naar beneden. De Autobahn was leeg, asfalt ohne ende. Geen verkeer, geen auto's die ineens naar links konden komen. Je kent ze wel van die verrückte Holländer met hun sleurhut achter de auto. Nee, niets kon me tegenhouden.
De teller ging naar 210, 220, 230, 240, 250. De auto bleef versnellen - 260, 270, 280... Het ging wat langzamer, maar ik voelde dat het mogelijk moest zijn.. 285, 286, 287, 288, 289, 290, 291, 292.. TWEE HONDERD TWEEËNNEGENTIG kilometer per uur op de teller... De naald bleef steken.
Mijn been stijf verkrampt, harder het gaspedaal intrappen ging ook niet. Teleurstelling, deceptie en ontreddering. De magische 300 km/h grens was me niet gegund.
Nog niet, want ik geef het niet op. Want 1 ding is zeker, voor mij wordt 2010 het jaar van de driehonderd kilometer per uur. Maar eerst de snelheidbegrenzer er af.