1000 km van Spa: de sfeerbeelden

Overwinningen komen niet zomaar tot stand. Het zijn de zwoegende monteurs, hun uitgekiende apparatuur en af en toe een zacht en warm meisje - okee, in het geval van Vanina Ickx, Cyndie Allemann en Rahel Frey een bonk van een kerel - die de coureurs in staat stellen om boven zichzelf uit te stijgen en überhaupt de streep te halen. Het was niet anders in de aanloop naar de 1000 km van Spa, de LMS-race die afgelopen weekend op het circuit van Francorchamps plaatsvond. DF legde al die minder belichte aspecten van succes vast.

Op sportwagengebied is de Le Mans Series het Europese neusje van de zalm. De trucks en de motorhomes van de topteams zijn bijna van F1-allure. Toch is er nog steeds ruimte voor de gentleman driver die een fortuin uitgeeft om erbij te horen. Dat contrast kom je in het Grand Prix-paddock nauwelijks meer tegen, maar tijdens een bezoekje aan het LMS-weekend op Spa des te meer.

Zelfs bij de topteams is er nog verschil. De R15 TDI's van grootmacht Audi worden nog altijd op de baan gebracht door Team Joest, het strak georganiseerde raceteam van Reinhold Joest, zelf een Le Mans- en DRM-legende. Ook al spreekt uit alles wat Audi doet een gedisciplineerde voorbereiding tot in detail, de Joest-jongens blijven wel racers die weten hoe belangrijk het publiek is. Zelfs de vaten diesel - of wat door Shell volgens geheim recept tot een diesel is gemaakt waar de 5,5-liter V12's van Audi raad mee weten - worden niet angstvallig bewaakt.

Zou je ter contrast met die Duitse Gründlichkeit een laissez-faire-houding bij Peugeot verwachten? Nee, ook daar wordt niets aan het toeval overgelaten. Mensen die in de weg lopen, worden ook tot het toeval gerekend. Aan het andere eind van het paddock, waar de Fransen hun opleggers hebben geparkeerd, is alles dus afgezet en geblindeerd. Wie in de buurt probeert te komen en geen PSA-bobo is, wordt opgewacht door breedgeschouderde bodyguards. Dat is misschien geen racersmentaliteit, maar voorlopig winnen ze wel.

Bij de kleinere teams zie je dezelfde tegenstellingen. Bij een Duits team van enthousiastelingen, dat elk jaar maar net het hoofd boven water kan houden, verontschuldigt de monteur zich uitgebreid als hij per ongeluk de garagedeur omlaag doet voor een fotograaf. Bij een fabrieksteam in de GT's vertoont een coureur daarentegen sterallures als hij ziet een gewone bezoeker een camera op hem richt. Zijn reactie: de fan meteen de rug toekeren.

De monteurs doen er minder moeilijk over, zelfs die van Peugeot niet. Zij weten dat ze voortdurend prooi zijn van de amateurfotograferen, vooral als ze hun soms zwaar beschadigde schatjes moeten ophalen bij de depannage. Of als hun auto uit de pitstraat wordt geplukt voor een stevige controle bij de scrutineering. En als de kwalificatie er voor de heren en dames coureurs op zit, wacht nog het eindeloze oefenen op bandenwissels, met de teammanager als slavendrijver. Dóór, dóór, daar kan nog een tiende vanaf! Een seconde betekent misschien niets op een afstand van 1000 km, maar het zijn wel de goedkoopste seconden die je kunt winnen.

Kortom, 't is hard werken en incasseren in het paddock, ook voor uw DF-reporter...

0