Aantal bezoekers vandaag: 6549
Je bent op zoek naar een auto om mee te gaan racen in een vrije klasse. Natuurlijk is er een aantal voorwaarden, zoals achterwielaandrijving, raceklaar, opvallend en het liefst ook nog flink wat vermogen. Het eerste wat er wordt geroepen is een BMW, want die heeft iedereen dus dat zal wel goed zijn… Maar daarmee val je al lang niet meer op. Maar het vinden van een andere auto met achterwielaandrijving is best lastig. Dan ga je op zoek en vind je Porsche, Lotus en kom je uiteindelijk bij Ferrari terecht. Maar dat is nu net weer wat overdreven, want stel je voor dat er een steentje op de lak komt als je op het circuit rijdt… Dan kijk je nog verder en kom je op een dag een Maserati Ghibli cup auto tegen. Een kant en klare raceauto waarmee je na wat kleine aanpassingen zelfs op straat zou kunnen rijden.
Zo kreeg ik tijdens de vorige
DF circuitdag de kans om een Maserati Ghibli te mogen besturen. En dan niet de gewone straatversie, maar een auto die als demo voor de zogeheten Ghibli Open Cup gebouwd werd. Een opvallende verschijning tussen al het welbekende BMW-geweld.
De Maserati Ghibli II is gebouwd van 1992 tot en met 1997. De standaarduitvoering werd geleverd met een 2 liter V6 Biturbo met maar liefst 306 Pk. In 1995 bracht Maserati een speciale race-uitvoering uit met een aantal veranderingen ten opzichte van de standaard versie zoals Brembo-remmen, Bilstein sportonderstel, rolkooi en nog een aantal kleine wijzigingen. Maar de meeste luxe bleef behouden, zoals de elektrische ramen, vloerbekleding en zelfs een met leer bekleed dashboard. Met een kleine vermogenstoename naar 330pk heeft de Ghibli zelfs een motor die het meeste vermogen per liter levert. In totaal zijn er 23 Cup-auto’s gebouwd.
In de voetsporen van Michele Alboreto
De Ghibli waarmee ik kon gaan rijden is de eerste Cup auto die gebouwd is. Deze auto heeft dan ook op veel shows gestaan en er zijn in 1995 door verschillende magazines artikelen geschreven. Diverse grote namen in de autosport wereld hebben deze auto dan ook aan de tand gevoeld, waaronder Michele Alboreto, Arturo Merzario en Giorgio Pianta. Dit is ook de enige Cup-auto die origineel in de kleur blauw geleverd is. Deze auto heeft nooit in de Cup mee gereden, dus toen de huidige eigenaar de auto 2 jaar geleden kocht stond de teller dan ook nog maar op 2.400 kilometer!
Genoeg feiten, tijd om naar de auto te gaan. Na al deze interessante weetjes durf je eigenlijk niet meer te gaan rijden, deze auto is een one-off. De eigenaar zegt dat hij het geweldig vindt om ermee te racen dus voorlopig vind je deze schoonheid nog niet onder een laag stof in het museum. Dus toch maar instappen en alvast de motor starten zodat de olie wat kan opwarmen. Met het lederen dashboard en de automatische temperatuurregeling vraag je je toch af of je wel op het circuit thuishoort, maar je weet bij het horen van de motor wel beter. Een klein beetje gas zorgt al voor een mooie donkere brul. Na het opwarmen van de semi slicks is het tijd om echt gas te gaan geven. Na even wachten tot de turbo’s op druk zijn gaat dat prima en krijg je een flinke duw in de rug. Het vermogen wordt met de semi’s prima op het asfalt gebracht. Zodra je op het rechte stuk bent ben je heel veel auto’s te snel af, ja op het rechte stuk, want helaas voor deze auto komt er daarna ook weer een bocht. Het remmen gaat nog prima, behalve als de ABS het soms niet voor kan werken, waardoor er alsnog een wiel blokkeert. Wel is dan opeens duidelijk dat het om een zware auto gaat, de 1300 kilo werkt dan wel erg in je nadeel.
Bochten bederven de pret
Vervolgens komt het insturen van de bocht. Dan zijn alle mooie verhalen over speciale ophanging, race-uitvoering etc. opeens vergeten, dat is absoluut een slecht punt van deze auto. De auto reageert traag op insturen en geeft vervolgens absoluut geen gevoel van wat er nu eigenlijk gebeurt. Vanaf het insturen is het kijken of je nog de goede kant op gaat en dan daarna langzaam het gas er weer op. Wat ook enige gewenning vereist is het turbogat. Eigenlijk moet je net wat eerder gas geven dan nodig zodat je op het juiste moment het volle vermogen ter beschikking hebt. Ik kon in mijn rondjes nog totaal geen eenheid met de auto vormen en het voelde daardoor niet vertrouwd aan. Elk rondje probeerde ik wat te veranderen aan mijn rijstijl, maar ik kan eigenlijk nog steeds niet goed zeggen of dit nu al bijna het maximale van de auto is of dat er nog veel meer in zit. Gelukkig compenseert het vermogen dan weer flink op het rechte stuk zodat de BMW’s daar weer ingehaald kunnen worden.
Gelukkig gaat het niet bij iedereen alleen om hard door de bocht te gaan en blijft ook zo’n bijzonder exemplaar gewoon rondrijden. De huidige eigenaar rijdt met de auto een aantal trackdays en daarnaast ook een paar wedstrijden bij de DNRT. Blijkbaar is de eigenaar een echte liefhebber, want de auto ziet er nog prima uit en er wordt ook geprobeerd deze in de originele staat te behouden.
Binnenkort zal de auto op Nederlands kenteken gezet worden zodat deze af en toe ook op de openbare weg te vinden zal zijn. Maar dit zal dan alleen gebeuren om van en naar shows te rijden, want als dagelijkse auto is zij toch een stuk minder geschikt.
Conclusie
Dit is een luxe raceauto speciaal voor liefhebbers waarmee je heel veel bekijks trekt, veel snelle auto’s achter je kunt laten, maar één waarmee je vooral rechtuit hard moet gaan!
Met speciale dank aan de heer Kleuters voor het ter beschikking stellen van de auto.