Aantal bezoekers vandaag: 2752
Een van de voordelen van het langeafstandsracen is dat je de tijd hebt om rustig het circuit te verkennen terwijl de race aan de gang is. En dus trok DF tijdens de 1000 km van Spa de wandelschoenen aan voor een stevige trek rondom het circuit van Francorchamps. Hoe takkeherrie kan veranderen in een zen-ervaring.
Eén ding valt meteen op zodra je enigszins uit de buurt bent van
de pitgebouwen en de hoofdtribune: je merkt al gauw dat de race er minder toe gaat doen. Nu is een zesuursrace toch al bijna niet te volgen, hooguit als je al die tijd op de tribune blijft zitten, waar het grote televisiescherm aan de overkant je op de hoogte houdt van de tussenstand en de actie op de rest van de baan. Maar ben je daarvoor naar het circuit gekomen? Dan had je net zo goed thuis voor de buis kunnen zitten met een kaasje, een glas goede rode wijn en de televisie vast op Eurosport. En dan nog: een langeafstandsrace op tv bekijken komt qua spanning en sensatie nét na de gemiddelde F1-race en gras zien groeien.
Dus kun je beter je veters goed vastmaken. Een wandeling tijdens
een race voor de Le Mans Series is des te interessanter vanwege de grote variatie aan auto's - en vooral de motoren waardoor ze worden aangedreven. Allemaal klinken ze anders én ze klinken op elke plaats van het circuit ook nog eens anders.
Boven aan de Raidillon bijvoorbeeld, als de auto's tussen de bomen door schieten, wordt het geluid als het ware tussen de takken heen en weer geketst. Op het rechte stuk van de Kemmel golven de hoogste toeren in de hoogste versnelling met maximaal Dopplereffect over je heen. Bij de bocht-zonder-naam zie je de auto's van heel hoog uit Rivage draaien en op weg gaan naar Pouhon. Als je goed luistert, hoor je de banden piepen. Bij het uitkomen van Blanchimont tenslotte, voor het aanremmen van de Bus-Stop, rolt het geluid tegen de heuvel op. De ploffende en knetterende uitlaten klinken daar weer anders dan op de hoogvlakte bij Les Combes.
Zoeven, brullen, grommen
En wat een verschillen! De Audi's zoeven en suizen, de Peugeot-diesels maken dit jaar iets meer herrie: de HDi-motoren klinken als gedempte Amerikaanse V8'en. De Judd-motoren in de benzineprototypes zijn overweldigend rauw, de V10 in de LMP1's van Rebellion net even donkerder dan de schrille V8'en in de Pescarolo LMP2's van Oak. De Aston Martin V12 in de Lola van Signature doet je denken aan een F1-auto. En dan zijn er nog de woest grommende stockblock-V8'en in de Corvette van David Hart en de Saleen van Carlo van Dam. Vooral de laatstgenoemde klinkt bruut; de motor zelf natuurlijk, maar ook gaat elk opschakelmoment gepaard met een oorverdovende knal, een kanonschot bijna. Je hoort 't meteen als 'Carlo van BAM!' wegaccelereert.
Ontdaan van alle kennis over
het raceverloop word je meegesleept in het ritme van de race. Je raakt als pure toeschouwer in een trance. Je kunt rustig bij Pouhon een uur op een rotsblok zitten, hoog boven de baan, en de tijd vullen met het kijken naar raceautootjes ver beneden je, die al dan niet met het gaspedaal op de vloer die schitterende doordraaier durven nemen. Je wordt omgeven door takkeherrie, maar tegelijk ervaar je het als heel
zen.
Kortom, zo zouden meer mensen van een race moeten genieten. Voor een betere wereld.