Aantal bezoekers vandaag: 6784
November 2002, ik sta bij de Mini-dealer op de stoep en voordat ik de showroom binnen loop heb ik besloten dat ik een Mini Cooper S ga kopen. Na binnenkomst loop ik gelijk naar het leuke frisse wagentje toe, een rode Cooper S met zwarte racestrepen op de motorkap. Helemaal verliefd zoals op mijn eerste meisje ging ik voor de bijl. Zonder proefrit, zonder me druk te maken over de prijs kocht ik de Mini Cooper S. Deze was Dark silver met een wit dak en dikke 17 inch wielen. En toen begon het lange wachten. Meer dan zeven maanden levertijd zat er op de Mini Cooper S. Zeven lange maanden. De folder van Mini Cooper was helemaal versleten en het schaalmodel van de Cooper S viel bijna uit elkaar toen ik eindelijk het verlossende telefoontje van de dealer kreeg. Ik kon de Mini Cooper S afhalen. Wat een auto. Eentje om nooit meer te vergeten.
Juni 2010, zeven jaar later sta ik weer oog in oog met een Mini Cooper S. Het nieuwe model met de codenaam R56. De R56 is al weer een tijd op de markt. Maar vreemd genoeg deed de nieuwe Mini Cooper S mij niet veel toen hij uitkwam. De 'kittige' uitstraling van de voorganger de R53 ontbrak in mijn ogen. Bovendien zat onder de kap een turbomotor die mij totaal niet aansprak. Het karakter van de compressormotor van de R53 is totaal anders dan van een turbomotor. Een compressormotor lijkt ook meer op een atmosferische motor. Geen vervelend turbogat, maar juist een mooie lineaire gasrespons.
Dit keer kon ik de Mini Cooper S op een rationele manier beoordelen, want in plaats van kopen ging ik hem nu testen. Geen blinde liefde meer zoals in 2002. Nee, een harde beoordeling op zijn sterke en zwakke punten. En zwakke punten heeft de Mini Cooper S genoeg. Maar eerst de sterke punten, want daar gaat het tenslotte om bij een Mini Cooper S. De uitvoering die we testen heeft een bijzondere uitstraling. Helemaal zwart, inclusief de velgen en de zwarte dubbele zwarte uitlaat. Een set stoere verstralers op de zwarte grill maakt de Mini helemaal af. Deze Mini schreeuwt aan alle kanten uit: "Pas op, ik ben een bommetje!"
Een Mini Cooper S met een automaat?
Sander en ik stappen in. Direct volgt een kleine teleurstelling, want deze Mini Cooper S heeft een automaat. Ik ben voor wat betreft automaten helemaal om sinds ik een klein jaar in een diesel met automaat rijd. Maar een Mini Cooper S met automaat? Daar heb ik toch mijn bedenkingen over. In zo'n sportief wagentje verwacht je eigenlijk met een handbak. Het goede nieuws is dat er flippers aan het stuur zitten. Toch nog een sportieve insteek voor wat betreft het schakelen. Toch was ik niet helemaal tevreden over de flippers, maar daar kom ik later op terug.
Na het starten van de motor klonk de Mini Cooper S niet bepaald sportief, maar eerder als een pruttelende koffiepot. Tijdens het rijden werd dat geluid helemaal goedgemaakt. Eenmaal de sportknop ingedrukt, met een lekker felle gasrespons, klinkt de Mini Cooper S en in het bijzonder het uitlaatgeluid toch wel lekker sportief. Doortrekkend naar 6000 toeren wordt de Mini wat rumoerig, maar dat hoort er ook bij. Dat valt onder de noemer beleving. En beleving, daar draait het allemaal om bij een Mini.
Een Mini is een ideaal gooi-en-smijtwagentje
Een Mini koop je niet vanwege zijn ruime kofferbak of een grandioze binnenruimte, een Mini koop je omdat hij al je zintuigen weet te prikkelen. Een Mini blinkt uit in zijn directe besturing, het gevoel dat je met je handen de voorwielen aan het besturen bent. Elke bocht die je aansnijdt ervaar je als een uitdaging. De korte wielbasis en het relatief lage zwaartepunt geven het gevoel dat je elke bocht met hoge snelheid kunt nemen. Een Mini is een ideaal gooi-en-smijtwagentje. En daar ligt ook de uitdaging. De links-rechts bochtencombinaties in het mooie Friese landschap pak je heerlijk smooth. Toch zit er een addertje onder het gras. Dat addertje heet lift-off oversteer. Niet meer zo erg als bij de eerste generatie, maar het is zeker bij een uitgeschakeld DSC aanwezig. Lift-off oversteer is voor een rijder altijd een extra uitdaging, maar het kan je ook lelijk verrassen op de openbare weg. Een kleine waarschuwing is dan ook wel op zijn plaats, want het gevoel dat je elke bocht de baas bent kan wel eens een raar staartje krijgen. De Mini heeft weinig last van onderstuur en dat is een groot pluspunt, wel voel je bij stevig uitaccelereren de aandrijfkrachten in het stuur. Maar dat is een kwestie van gedoseerd gas geven. Lomp rijden is met een Mini ook niet bepaald fijn.
Turbomotor is geen belemmering meer
De motor van de Mini is geen topper, een viercilinder turbomotor met een inhoud van 1598 cc is goed voor 184 pk met een koppel van 260 Nm. Toch lijken de paarden ondanks de sportknop niet echt wakker te zijn onder de motorkap. Hij is best vlot, maar zeker niet indrukwekkend. De automaat is daar ook debet aan, en de motor is ook nog niet echt 'los' maar ondanks die zaken is het geen 'beer' van een motor. Hij lijkt voelt ook wat geknepen aan. En dat is ook wel logisch, want deze Mini valt onder de 20% bijtelling en dat betekend dat de emissie-eisen fors zijn aangescherpt. Dus ten voordele van het milieu, maar ten nadele van het motorkarakter. Toch hebben ze één ding goed voor elkaar bij Mini en dat is namelijk het beruchte turbogat waar vrijwel elke turbo-auto last van heeft. Het turbogat bij de Cooper S is erg klein en allesbehalve storend aanwezig. Het is in ieder geval geen reden meer om een Mini met turbomotor af te wijzen. Verder doet pakt de motor goed op en werkt die perfect samen met de automaat in automaatstand.
Toch liever een handbak
Om op die automaat terug te komen, die doet goed zijn werk. Toch filtert hij teveel schakelgevoel weg, ofwel kostbare beleving. Door te gaan 'flipperen' pak je wel een stuk beleving terug, maar de flippers werken verwarrend. Beide flippers hebben dezelfde functie. Prima als je altijd met je linker of rechterhand wil schakelen, maar de charme van flippers is juist dat je beide handen kunt (moet) gebruiken om te schakelen. De flippers van een DSG- of SMG-bak zijn gewoon duidelijk. De ene hand gebruik je om op te schakelen en de andere hand om terug te schakelen. Doordat je de flippers op de Mini random kunt gebruiken raak je een beetje de kluts kwijt tijdens het schakelen. Helemaal vanwege het feit dat de bak automatisch opschakelt als je boven de 6000 toeren komt. En vaak is dat op een moment dat je dat net niet wil. En dan is het weer een echte automaat die gewoon zijn eigen ding doet. De Mini Cooper S verdient gewoon een handbak. Dan heb je ook de controle betreffende het schakelen letterlijk zelf in de hand. Bovendien kan Mini je een prima schakelende handbak leveren, merkten we enige tijd terug met de 'gewone' Mini Cooper.
Achter het stuur valt de ergonomie in negatieve zin op. Knopjes en instellingen lijken op de meest onlogische plek te zetten. De BMW's van het moederconcern uit München zitten veel beter in elkaar op het gebied van ergonomie. De lederen stoelen zijn heel mooi afgewerkt, maar missen ondanks dat het sportstoelen zijn wat zijdelingse steun. De sportstoelen van de BMW 1 Serie hebben opblaasbare zijwangen. Dat systeem zou ook aanwezig moeten zijn in de sportstoelen van de Mini. Verder is het interieur wel lekker eigenwijs, veel retro-verwijzingen naar de oer Mini en grappige gimmicks. Deze Mini Cooper S is voorzien van een dubbel schuifdak wat ook weer lekker fris is tijdens het rijden. Schuifdaken maken een auto soms wat topzwaar, maar daar heeft Mini Cooper S geen last van.
Elke minuut is genieten
Is het dan allemaal kommer en kwel? Een motor die niet pittig genoeg is, de automaat die ten koste van de beleving gaat en ook nog eens onverwacht lift-off oversteer. Nee, natuurlijk niet. De Mini Cooper S kan wel een potje breken. Uit ervaring weet ik dat een Mini allesbehalve een perfecte auto is. Hij is rumoerig, weinig comfortabel en heeft ergonomische missers zoals schakelaars op de verkeerde plek. De gebruikte materialen in het interieur laten soms te wensen over en last but not least, elke Mini, ook deze Cooper S heeft her en der wat rammeltjes. Maar het hoort erbij, sterker nog, je vergeeft het de Mini gewoon. De liefde en keuze voor een Mini Cooper S zijn namelijk onvoorwaardelijk. Iedere minuut in een Mini Cooper S is genieten. Het scherpe sturen, het gevoel van eenheid met de auto, de stoere en robuuste uitstraling. Alles wat een voor een Mini kenmerkend is, vind je ook alleen maar in een Mini. Zet honderd auto's op een rij waarvan één Mini Cooper en je pikt hem er zonder moeite er uit. Een Mini is ook een sociaal geaccepteerde auto. Niemand ergert zich aan een Mini en bijna iedereen vind een Mini leuk. Complimenten over je Mini zijn aan de orde van de dag.
Een Mini is waardevast
Is een Mini zijn geld waard? Vooropgesteld, Mini Coopers zijn nooit goedkoop geweest. Mijn eerste Mini Cooper S koste in 2002 al € 32,000,- met extra 'toeters en bellen'. Ook deze Mini heeft een fors prijskaartje van maar liefst € 43.000,-. Voor dat geld krijg je echter veel leuke extra's, zoals het dubbele schuifdak, een volautomatische airco, xenonverlichting met een set verstralers, sportstoelen met leren bekleding en natuurlijk de automaat. Ondanks de hoge prijs is een Mini Cooper S zijn geld ook waard. Een Mini is namelijk relatief waardevast. Een BMW die hetzelfde kost, schrijft zeker een factor twee hoger af in dezelfde periode. Een jaar Mini rijden is ondanks de hoge aanschafprijs dan ineens een stuk minder duur. Het advies is wel om de Mini weer in te ruilen op een Mini, want pas dan blijf je flink besparen op de afschrijving.
Een Mini Cooper S kopen?
Een Mini Cooper S kopen? Ja, want het is een absolute aanrader als het op rijplezier aankomt. In de eerste alinea staat alles wat je als Mini Cooper S koper moet weten. De rest van dit testverslag is eigenlijk alleen maar onnodige 'ruis op de lijn' waar je als Mini-rijder toch geen boodschap aan hebt.
Met dank aan Mini dealer De Beier Heerenveen