Aantal bezoekers vandaag: 6566
In mijn vorige column schreef ik dat 2010 voor mij het jaar van de 300 km/h moest worden. En is het mij gelukt? Ja. Overtuigend zelfs, want de 300-grens werd meerdere keren gepasseerd. Terug naar het begin, de magie van het doorbreken van de grens. Sinds een jaar ben ik in het bezit van een stuk gereedschap, genaamd
BMW M5. Een auto die de magische grens van 300 km/h moet kunnen doorbreken. Het enige probleem was, dat de M5 begrensd was op een irritante snelheid van 270 km/h. De meeste auto's halen niet eens 270 km/h, laat staan dat je het een irritante snelheid kunt vinden. Maar een BMW M5 heeft meer in zijn mars. Als je in de buurt komt van 260 km/h en je voelt dat de auto zonder slag of stoot aan het versnellen is naar 270 km/h en meer, dan is die remparachute die er bij 270 km/h inknalt uiterst irritant.
Met angst en beven achter het stuur
Natuurlijk is de snelheidsbegrenzer verwijderen niet zo'n groot probleem. Alleen heb je in Nederland er niet zoveel aan. Op
circuitdagen haal je de 300 niet, omdat de rechte stukken op Zandvoort en Assen er niet lang genoeg voor zijn. De openbare weg dan? Ook niet. In Nederland zit je namelijk met angst en beven achter het stuur als je sneller dan 200 km/h wilt rijden. Achter iedere boom of struik kan immers een hardwerkende ambtenaar liggen te tukken met de flitsapparatuur naast zich.
Er moest een valide aanleiding zijn om de begrenzer, die lelijke spelbreker, eraf te slopen. En na korte brainstorm sessie met Perry, kwamen we tot de conclusie dat er maar één oplossing was. Het oppakken van een Driving-fun traditie. Het rijden van een
Cannonball Run, ofwel de
CBR10 underground editie op de Duitse Autobahnen. Voor mij meer dan een valide reden om de snelheidsbegrenzer van de M5 te laten verwijderen.
De grens moest haalbaar zijn
Met een kleine groep CBR deelnemers reden we zondag 27 juni de
CBR10 underground editie. Een route van meer dan 600 kilometer op de Duitse autobahnen. In het begin van de dag was het redelijk druk op de wegen en het lukte me niet om 300 km/h te gaan halen. Maar de M5 stoomde wel mooi door de 270 km/h grens heen. Ik wist nu zeker dat de 300km/h-grens haalbaar moest zijn.
Na Bremen richting Oldenburg ging het gebeuren. De M5 stoomde door naar 280 km/h, de weg was leeg en het was pedal to the metal. Met in mijn kielzog een lage Corvette Z06, 290 km/h, 295 km/h, 298 km/h 299 km/h.. en YES, door de 300 km/h heen. Maar de koek was nog niet op. Ondertussen ging ik naar rechts toe om de Corvette Z06 te laten passeren, bij 310 km/h ging deze ons voorbij. De Corvette Z06 is een maatje te groot voor de M5, maar ondertussen stond er toch mooi 320 km/h op de snelheidsmeter.
De teller op 320 km/h met een Corvette Z06 voor ons die langzaam uitliep. Wat een feest om mee te maken. Toch voelde ik dat er nog meer in zat bij de M5. De Autobahn werkte echter niet mee, want het was te druk om deze snelheid te overtreffen.
Hulp uit onverwachte hoek
Aan het eind van de dag kregen we echter
hulp uit onverwachte hoek. We reden terug naar huis, we reden op een praktisch lege Autobahn, de A31. Op het WK in Zuid-Afrika speelde Duitsland op dat moment in de 8e finale tegen Engeland. Heel Duitsland zat voor de buis. Ik zag mijn kans schoon en wilde weten of er nog meer in zat dan de 320 km/h die ik eerder op de dag had gereden. Vol op het gas en daar gingen we richting de 300 km/h. Maar wat was dat? Ineens ging het allemaal minder snel, ik ging door de 300 km/h grens heen, maar met heel veel moeite, had ik ineens veel wind tegen? Was het allemaal wat teveel voor de M5 geworden? En ineens had ik het door, ik reed nog steeds in de
P400-mode met slechts 400pk.
Ik drukte snel de
M power-knop in en gelijk had ik de broodnodige 507 pk ter beschikking, wat een verschil ineens. Met gemak weer op weg naar de 300 km/h-grens, deze werd doorbroken en de M5 stoomde gestaag door naar 320 km/h. De weg bleef leeg en ik bleef op het gaspedaal staan. 321 km/h,322 km/h, 325 km/h, 328 km/h, 329 km/h en uiteindelijk 330 km/h op de snelheidsmeter en op de head up display. Minutenlang bleef de M5 330 km/h rijden, de auto voelde aan alsof hij op rails reed, maar de versnelling was er uit het gevecht tegen de luchtweerstand kwam tot een einde. 330 kilometer per uur, een snelheid die bijna niet te bevatten is. Het lukte alleen dankzij de uitgestorven snelwegen.
Faster than the speed of light, met dank aan
die Mannschaft.
Weinig mensen zijn lid van de 300 km/h club en nog minder mensen zijn lid van 330 km/h club, maar ik mocht mezelf voor een dag erelid beschouwen. Een resultaat om trots op te zijn. Of dit huzarenstukje nog een keer herhaald zal worden? Om eerlijk te zijn heb ik geen idee. Vandaag in ieder geval niet, want voorlopig is de M5 weer gewoon de boodschappenauto.